
شهریور، ماهیه که باید دفتر کتابها رو جلد کرد و آماده شد. شهریور ماهیه که تهش، لاکهامون رو پاک میکردیم و مقنعه اتو میکردیم.
شهریور اینجا نرسیده به تقویم، ولی روزهای قبل از مدرسهایم. تو تموم شنا کردنها، خاکبازیها و گیج زدنها، نقطهای هست که باهاس رفت مرحله بعد.

دم غروبه. هوا به این قشنگی، پنجره به این باحالی، چرا من تصمیم گرفتم به خشم؟ جای خالی چی رو احساس کردم که میخوام با غرولند و کلافگی پرش کنم؟

بریم یه قصه بنویسیم با هدف این که سرحالتر، سر به بالین بگذاریم:
قصهی امشو، قصهی اشیاست.
آنچه گذشت:
من با دو تا چمدون اومدم امریکا، دو تا پوستر جشنوارهی کن، نقشهی جهان و یه بالش ریزه.

وسایل جا گرفتند. خاطرات دستهاشون رو باز کردند و اندازهی اقیانوس اطلس کش اومدند.

این گنجینهی درخشان، با من همراه شدند در چهارمین دههی عمرم. همینقدر رنگی، همین قدر کودک، همینقدر بیربط.
میگن آدمها رو باید از پلیلیستهاشون شناخت. من میگم از گنجهی شخصیشون. اسباببازیاشون، خاطراتشون و لذتهای یواشکیشون.

این آخرین باری است که نقشه به دیوار اتاق خانهی تهرانمان بود. اقیانوسی ندیده بود و سفرها نکرده بود.

میبینی چطور بیقراری میکنم؟ نقشه و میخ و دیوار سوار میکنم که نگویم چطور جای خالی همه را، همه چیز و همه کس را، پر کردم با میخ زدن. به چهار گوشهی نقشهام، پوسترهایم، ایدههایم و قلبی که پر است از آدمهایی که باید باشند و نیستند.

این بالا دیوار خانهی جکسونویل است. پوسترها، از کن فرانسه رسیدند. دیوار دو اتاق خواب و دو اتاق کار در ایران را لمس کردند. حالا رسیدند اورلاندو.

این تصویر را از خاطر مبر!

این پوستر شصت و هشتمین سال جشنوارهی کن را، خودم در فرودگاهها کشاندم و رساندم خانه. دیگری را تهیهکنندهام از فرانسه آورد.

بخشی از اشیا در این کتابخانه آرام گرفتند، باقی در چمدانی جاساز شدهاند.
حالم جا نیامد. بگذار قصه را ادامه بدهم. میدانی کجای کار است که نقطهی آخر را میگذارم؟ وقتی که درونیترین قصهی روز را میبافم. شاید شیواترین، درخشانترین و ادیبانهترین نباشد، ولی خودم را ابراز کردهام.
چند روز است دور خودم گیج میزنم. از مدار خارج شدهام. میدانم چرا. بلدم چرا.

سالگرد خیلی چیزها، غمانگیز است. سالگرد رسیدنها، نرسیدنها، بریدنها.
کمی دیگر میشود سالگرد بیاعتمادی من به جهان. میخواهم این بار طور دیگری اندوه و ناامیدی را پشت سر بگذارم.
این بار قرار است همه چیز بدرخشد. این بار آفتاب برای من دوباره طلوع میکند. این بار، هر آنچه رنگ نفاق و دروغ داشت، میرود.
این بار، قرار است قرار بگیرم. قرار همین است.