روزگاری، مورخین و مفسرین بشینن پای این هزار و یک شب، به دو حکمت زیاد برخورد میکنند: ۱. همه چیز موقته. ۲. آدمیزاد عادت میکنه.
حالا، در باب هیجان. همه چیز اولش خوشمزهتره، لقمه، غذا، بوسه، شغل، هجرت، سفر.
بعد از دو سه تا قلپ از هیجان، مزهاش تکراری میشه. مثل همین سر فیلم رفتن.

این منم. سال اول هجرت بعد از فیلمبرداریای که توش پوست تنم بدجوری سوخت. چون نادون بودم نمیدونستم آفتاب فلوریدا چقدر موذیه. خوشحال بودم که سر فیلمام. هر چند احساس نزدیکی با کسی نمیکردم.

سال اول و دوم، سر فیلمبرداریها، هم هیجانزده بودم، هم سرخورده. از اینکه به اندازهی تواناییهایم جدی گرفته نمیشوم و قدرت اجرایی ندارم. ترکیبی از غربت، درکنشدگی، کولیبازی و خشم. اشتباهات فاحش کارگردانها، نادانی و کارنابلدی عوامل و کمتجربگیشان، برای من که کیفیت آخرین پروژهام، یک سر و گردن از فیلمهای سینمایی ایرانی بالاتر بود، افت بود. سرشکستگی بود. عقبگرد بود.

اولین پروژهی مستقلم را که قرارداد بستم، شوق داشتم. این منم! عمر شادی دیر نپایید. چرایش را شاید آخر قصه فهمیدیم.

پوزیشنهای مختلفی را تجربه کردم. شغلهایی که یک عمر، من در مقام کارگردان بهشان بکن و نکن گفته بودم. بحث ایگو جداست ها…حرفم جابجایی مسند قدرت است.

این منم. همان که از زیر صفر شروع کرد. اینجا، غران و کلافه به استادم/ کارگردان چشمغره میرفتم که جهت خروج بازیگر از قاب غلط است.
قصهی آیزیا را هم که برایتان گفتهام. همکلاسیای که روز آخر، سکان کارگردانی پایاننامهاش را دستم داد.
الان، امروز، در قدرتمندترین مقام صحنه بعد از تهیهکننده، «جانشین تهیهکننده» قرارداد بستهام. کسی که میتواند کارگردان و باقی عوامل را استخدام و اخراج کند.
انقدر که این پروسه، طاقتفرسا گذشت، که حتی امروز از اینکه تدارکاتچی جدیدمان پرسید قهوهام را چطور میخواهم ذوق نکردم.
نمیخواهم ناشکری کنم یا بگویم دیگر نمیخواهمش. حرفم چیز دیگری است. در انتظار ماندن، گاه انقدر ملالآور است که به گاه رسیدن، حوصلهی جشن گرفتن نمانده است. فقط حافظهات، سقلمه میزند که هی! فلانی! رسیدیمها!
این را بگویم و بعد بروم.
شهریار، دیرتر از این بیایی، قصهای نمانده! همینطور سیصد و هشتاد و یک شب رفت. عمر گران میگذرد.