
اگر احساسات را میشد کلمه کرد…
هنوز جملهی بعدی را ننوشته بودم که انتقادگر ذهنیام داد زد…وای چقدر لوس و سانتیمانتال!

اگر طولانی، خیلی طولانی، تنها باشی، طوری به زندگی تک نفره خو میگیری، که دیگر جایی برای دیگری نمیماند.
امروز، وقتی بعد از مدتها، روبروی غریبهای نشستم و به هر دویمان فرصت آشنا شدن دادم، گیج بودم.
وسط صحبتهای غریبهی روبرویم، که با هیجان از تجربهی سفر اخریش به پاناما میگفت، من مثل یک بادکنک از در بار بیرون رفتم و پرواز کردم.
غریبه، تلاش کرد که نشان بدهد چقدر موفق، دولتمند و اهل برنامهریزی است. من، با ماسک لبخند و کلهی تاییدگر، در حال بهانهگیری. چرا نوشتهی روی بلوزش این شکلی است. چرا موهایش را دم اسبی کرده، چرا مرا ستایش نمیکند. گوشم را به کار کرفته بود، آما، حواسم را نه.
ساعت هنوز هشت نشده بود که گفتم باید بروم. نوشیدنیمان را حساب کرد و به سمت در رفتیم. باران، از آن بارانهای دیوانهی موسمی گرفته بود. زیر سقف کمعرض دم بار وایستاده بودیم و شر شر میبارید. گفت رسیدی خانه خبر میدهی؟ ندادم. خودش گفت رسیده و من متحیر که چرا زمین مشترکم با این غریبه انقدر کوچک بود.
ما عادت میکنیم. به دوستهای خودمان، حاشیهی گرم و امن شخصیمان. راه دادن انسانها برایم سخت است. پریشب که دوستی دستش را روی شانهام گذاشت گفتم نمیدانم برایم گیجکننده است انسان دیگری لمسم کند.
الان گیجترم. که نتوانستم متصل شوم. “کلیک” نخوردم. روی کاغذ، دو دو تا چهار تا، پتانسیل پارتنر امن را داشت، حداقل پارامترهای اولیه را.
به بیست سالگیام فکر کردم.

چقدر بیترس و نگرانی، دل میبستم. دنیا برایم پر از رمانس، فیلم، قهوههای غلیظ و سیگارهای پشت به پشت بود. کافهگردی میکردیم، دست هم را در مترو و اتوبوس میگرفتیم و به گاه خداحافظی، اشک امانم را میبرید.

دستبند میبافتم و هدیه میدادم. نگاتیو و کتاب هدیه میگرفتم. دنیای محشر رنگی کمارادهی بیست سالگی.

به بیست و پنج سالگیام فکر کردم. عواقب رفتار را نمیفهمیدم. بله. کسی یادم نداده بود که مسوولیت ما، در قبال آنان که دوستشان داریم، بیشتر از پیام دادن و شام بیرون رفتن و دوستت دارم گفتن است.

دوست داشتن و دوست داشته شدن، آسان نیست. آن شهرزادی که لبخند پهن میزد و عاشق شال سفیدش بود، نمیدانست آنان که عاشقند، بیش از هر کس دیگری در معرض شکسته شدن هستند.

برای دوست داشتن، صمیمیت لازم است. صمیمیت حاصل نمیشود، مگر به هنگام اعتماد. که گاردت را زمین بگذاری، نترسی، اعتماد کنی و از درونیاتت به اشتراک بگذاری. خاطرهی عجیب پنج سالگیات را، کابوس نوجوانیت را، آرزوی بزرگت را.

وقتی در سرمای زمستان همدان، زیر برف این عکس را گرفتم، پسری همراهم بود که شبها پیاده میآمد زیر پنجرهی اتاقم. ما خانهی فرهنگ بودیم و طبقهی چهارم. یک بار از دهانم پرید که زیورآلات دوست دارم و از آن به بعد هر وقت مرا میدید، گوشوارهای انگشتری دستبندی از کیفش در میآورد. من اما نمیدانستم که هیچ کدام از ما، در مقابل دیگری موظف نیستیم و هر آنچه میکرد را به چشم وظایفش میدیدم. وقتی بعد از چند ماه کوتاه جدا شدیم، تمام آن قوطی زیورآلات را بین دوستانم تقسیم کردم.
حالا میفهمم که دوستش نداشتم. تامام شد.

روزگار چرخید، شمالیم. در میانهی جدیترین و طولانیترین رابطهام. این عکس را در بازار رشت ازم گرفت. بیست و شش سالهام و مطمئنم این بار قرار است با آنکه دوستش دارم تا ابد بمانم. در ظاهر همه چیز امن است و در باطن، از زندگی و افکارش نمیگوید. سه سال عاشقی میکنیم، بیصمیمیت. جدا میشویم بیصمیمت.

وقتی صمیمیت نباشد، هیچ چیز عمق پیدا نمیکند.

برویم سراغ عکس آخر.
دادهگر بیست و دو ساله. خجالتی و آرام. عکاس این عکس را یادم هست و وقتی صدایم کرد شهرزاد برگرد. برگشتم و میدانستم هیچ وقت نمیتوانم بگویم در دلم چه گذشته وقتی صدایم کرد.
شرح دل را کوتاه کنم. دیشب با جمعی از دوستان جدید، حرف میزدیم از دیت کردن. از تکنیکهای ارتباط گرفتن. یک نفر پرسید تو که اینها رو بلدی جرا سینگلی؟ زدم به خنده که چون ادا و اطوارم زیاد است.
راستش را بگویم جانا؟ من میترسم از صمیمیت، از تقسیم کردن آن گوشهی نرم وجودم. از نشان دادن احساساتم.
من میترسم از این که عکسی اضافه کنم به این مجموعه و بگویم، نشد!