
این چهارمین بار است قصهی امشب را شروع میکنم:
هر بار حواسم پرت چیزی شد و وقتی برگشتم، چیزهای دیگری در دلم بود که باید بیرون میآمدند.

[مکث، یک قلپ قهوهی سرد، در هم رفتن صورت]
پیشفرضهای ما، قصههایی که به خودمون میگیم و اون طوری که دیگران ما رو دریافت میکنند، ترکیبی میشه از ارتباط ما با جهان اطراف.
من وقتی بزرگ میشدم، با خونوادههای زندانی سیاسی دهه شصت زیادی رفت و آمد داشتیم. نقطهی مشترک اکثرشون، مذموم شمردن پول و زیر سوال بردن بورژوازی بوده. گهگداری، دوستی رو بایکوت میکردند که چرا مبل اشرافی خریده یا ناخنهایش را لاک زده. مذهب دخیل نبود و نظام ایدئولوژیک دعوت به سادهزیستی، بخشی از ذهنیت من راجع به پول و پولداری رو ساخت.

ملاقات با دوستانی که از من دولتمندتر بودند، هیچ وقت رشکبرانگیز نبود. چون من به کتابخونههای چوبی پر از ادبیات روس و سیاسینویسان دهه پنجاه و شصت، افتخار میکردم. سرم بالا بود که ما بوفهی کریستال نداریم و کوبلنها و گلدوزیهای زندانیهای سیاسی اون سالها، به دیوار خونمون هست.
زندگی چرخهاش رو زد و من پرت شدم آمریکا. روز اولی که در این خونه وسایلم رو باز کردم، کارتنهای کتاب و عکسم بیشتر از لباسهام بود. همخونهم حیرت کرد و پرسید لباسهات رو نیاوردی؟ گفتم همینه و در شگفتی، غروب کرد.
بحثم ارزشگذاری نیست. بیشتر دنبال پیدا کردن ریشهی قصهی فراری بودنم از پولداری هستم.
من چیزهای گرون دوست دارم. یات، جت، ماشین اتوماتیک، پنت هاوس، ویلا ییلاقی، کابین کوهستانی، کمپ جنگلی.
من سلیقهی گرونی دارم.
ولی هیچ وقت پولدار شدن تو لیست آرزوهام نبوده. انقدر که اسکار، عشق و خلاقیت رو طلب کردم، از جیفهی دنیا نطلبیدم.
بطلبید تا به شما داده شود.
تنافری نداره.
رفاه اجتماعی و هنرمند بودن.
میشه با تغییر شکل نگاه به مسایل، قصههای جدید واسه خودمون بنویسیم. ارزشهایی که در بزرگسالی، آگاهانه و مختار انتخابشون کردیم.
مثال از پول آوردم، چون عینیت بیشتری داره. همین رو بسط بدین به روضههایی که در گوش خودمون میخونیم که چرا لایق موفقیت، عشق، سلامتی و خوشبختی نیستیم.
من، به هنگام رویاپردازی از خودم حیرت میکنم.
تصور میکنم لحظهی گرفتن جایزهی بزرگم را، به گاه بالا رفتن از پلهها زمین میخورم.
فکر میکنم به ساخت فیلم سینمایی در مقیاس هالیوود، پایم به هنگام خروج از تریلر شخصیام پیچ میخورد. خودم را میبینم در رابطهی عاشقانه، دلدارم مرا نمیفهمد و جدا میشویم.
تمام این مانعها، از تصورات و محفوظات قبلی من میآید.
اگر من باورش نکنم، چطور میتوانم دریافتش کنم و زیستش کنم؟