
آرام گرفتم. تابلوهای خانه آرام گرفتند. ملحفهها، حولهها، گلدانها، فایلها، کلاژها، نورها و ماتیکها.
رسیدم. گوجهفرنگیهای کوچک حیاطم رسیدند. بصیرت، چشمدل، شعور، آگاهی و تاریخ تمدید قرارداد خانه.

پتو در ماشین لباسشویی چرخید. سیبزمینیهای شامام در تابه، خاطره، ایده و تسبیح در دستم.

سه روز دیگر میشود یک سال که در این خانهام. فکر کردم برای عوض شدن حال و آماده شدن برای رویارویی با همخانهی جدید، ترم آینده و بازنویسی فیلمام، به شروعی دوباره نیاز دارم.

لیست نوشتم از آنچه به من و زندگیم نظم میدهد. در خانه، ماشین، حیاط و زندگیام گشتم و هر چیزی که معیوب و کج و نیازمند توجه بود لیست کردم.
از سفت کردن پیچ دستگیرهی در بگیرید تا جابجا کردن گلدان کم جان آفتابگردان به خاک جدید. یک هفته است دنبال چایساز، ادیت عکسهای نیویورک، تمام کردن سریال نصفه، ارایه تحقیقمان در کنفرانس امروز، رنگ جدید مو، شغل جدیدم در دانشگاه و وصل کردن این رشتهی نور هستم.

تمام شد. رنج نیمه بودن. لذت تمام کردن کارها، مثل تمام کردن خودکار آبی بعد از نوشتن آخرین کلمهی امتحان نهایی است.
هر قدر هم این امور کوچک باشند، باز هم بخشی از دستآوردهای روزمرهاند که نشان از تدام، پیوستگی و اراده دارد.

من دنیا را این طور جشن میگیرم. وقتی که کنترل خودم، احساساتم و عنان تصمیمات را به دست میگیرم.
قصه تمام شد. لیستم رو به اتمام است و مثل خواب بعد از کوهنوردی خستهام.
پ.ن
در «رفتن» اعجاز است، در سفر، پیمودن.
در «ماندن» هم اعجاز است، در سکون، تعقل کردن.