
تابستون مدرسهای داره تموم میشه ولی آفتاب عالمتاب، میتابه به جون و جوونیمون.

از پنجرهی اتاق من، حیاط معلومه. هر روز صبح، اولین کار، از اون بالا قرمزی این گوجههای ریزه رو نگاه میکردم. تا پریروز صبح که خوابالود هر چی چشم چرخوندم قرمزیای نبود. دویدم توی حیاط.بوتهی گوجه برپا و گوجهها ناپدید. سنجابهای توله، گوجهها رو کنده بودند و خورده بودند.
تعارف ندارم، غصهام گرفت. شش ماهی هست رشد این بوته رو از چهار تا دونهی توی خاک تماشا کردم و حالا که وقت کیف کردن اولین محصولات باغچه و استمرار خودم در پرورششون بود، نبودند.
مامان میگفت باغبانی، مهمانش رو میبره که در باغش قدم بزنه و اولین دانهی بادام درختاش رو نشونش میده، مهمان بیهوا، بادام را از شاخه جدا میکنه و باغبان دلخور و متعجب میمونه. شاید هیچ وقت خود باغبان نمیخواست بادام را بخوره، دوست داشته از تماشای به بار نشستن درختش کیف کنه.
مامان گفت فکر کن سنجابها چقدر خوشحال شدند که گوجههای خوشمزهی شهرزاد رو خوردند. به این فکر کن به طبیعت برگشته. بعد هم عشق مادرانهاش گل کرد و گفت، گوجه فرنگی کوچیک من رو سنجابهای آمریکایی بردند.

این نازنین، اولین آفتابگردان حیاط من است که از یک دانهی کوچک قد کشید و شد این طلای ناب.
گل کاشتن و باغبانی کوچکم، چشمام را به دنیای دیگری باز کرد. دنیایی که میشود ازش مراقبت کرد، ولی عوامل خارجی، به راحتی میتوانند مداخله کنند و همه چیز را عوض کنند. این که چقدر صبر، اطمینان و تداوم برای جوانه زدن لازم است.
چقدر کلیشه بود این قصه، نمیدانم. گاه زندگی کردن کلیشههاست که ما را برای موقعیتهای خارج از دایرهی امن آماده میکند.

این آخرین عکس من از خانهی یک سال پیشم در جکسونویل است. دایرهی امنی که دو سال و خوردهای پذیرای من بود. روزهایی که از دل خاک سفت و مرطوب جنوب آمریکا، دنبال سربلند کردن بودم. ریشههای جانم، آرامآرام در دل این سرزمین پنجاه ستاره، قوت گرفتند.

هر کس به شکلی خودش را به زمین زیر پایش متصل میکند. من مینویسم. نوشتم. این اولین میز اولین خانهی من در آمریکاست. فکر میکردم میدانم زندگی چطور چرخ میخورد. فکر میکردم آینده و روزگارانم مثل تصویر انعکاس در آینه مشخص و شفاف است. راستش را بگویم؟ هیچ نمیدانستم و نمیدانستم چقدر نمیدانم.

اولین خانهام. جکسونویل.خانهی خالی خالی خالیای که واردش شدم. چطور شد لانه؟

دو هفته بعدتر، با حداقلها پرش کردم. مبل سبز کمرنگ، میز و صندلیای و دو تا آباژور. خانه انقدر بزرگ بود که تویش گم میشدم. ولی خوشحال بودم. چون احساس میکردم قدرت دست من است. من توانستهام ریشهام را کول کنم و بیایم دنبال خاک نو.
پشت سر می گذاریم. لانهها، خانهها، آغوشها و لبخندها را.
رسیدم به اپیزود زندگی اورلاندو. یک سال پیش همین روزها! آنان که همراه هزار و یک شب بودند یک هفتهی تمام قصهی اسبابکشی خواندند.

جوانه زدم دوباره، صدباره، هزار باره.

ببین. حیاط را چطور ساختیم؟ یک سال شد ها؟
ببین چطور لانه را به راه کردیم؟ ببین چطور شکوفهها و سبزیها دلبری میکنند؟ سنجابها گوجهها را بردند و من انقدر “از دست دادن” تجربه کردم در این چهار سال، که جای خالی آن سه قرمز درخشان، تلنگر زد به دلم. آدمیزاد است دیگر! گاه ممکن است به سوگ عزیزی بنشیند، مهر دلداری از دل برون کند، چشم بر جفای روزگار ببندد و با جای خالی گوجهها، بشکند و زار بزند.