
چاله اول، شاهین:
پسر عمویم، نادر، یک پرنده داشت به اسم شاهین. خودش میگفت شاهین پسرشه. من و چند تا از نوههای خونهی آقا جان، شش هفت ساله بودیم و نادر اینها، پونزده شونزده ساله. بچههای بدجنس محله، شاهین رو با تفنگ ساچمهای زدند و شاهین مرد. تو حیاط خونهی آقا جان، نادر یه قبر کوچولو کند و شاهین رو چال کرد. یه سنگ مرمر کوچولوی قشنگ هم روش انداخت که روش با خط خوش نستعلیق نوشته بود: شاهین، نام پدر نادر.
مراسم ختم مختصری بر مزار شاهین گرفتیم و من خیلی زور زدم گریه کنم و به زور اشک خودم رو درآوردم که احترامام رو به روح تازه درگذشته نشون بدم.
چاله دوم، عروسک بافتنی:
عروسک دستبافت مامانم را در حیاط مادرجون خاک کردم. وقتی بعد از چند روز عروسک را از خاک بیرون کشیدیم آنقدر کامواها بوی نای خاک می داد که برای بار آخر بغلش کردم و خداحافظ.
چاله سوم، اعتماد:
بشین جانا، بشین که اصل قصه اینجاست. بشین که از همهی دنیا میبافم، هزار و یک قصه رو به هم میدوزم تا بگم چی رو میخوام از خاک بیرون بکشم. جوونتریام، همون دههی بیست، که پر از شوق زندگی بودم، یه رو داشتم. رو؟ ظاهر، چهره، ورژن، نسخه...تو چی دوست داری صداش کنی؟ اون گوهر وجود، اون جایی از جان آدمی که باهاس جاش همیشه امن باشه. به طبع بچگی، نادونی، خامی، تو اسم بذار براش...دست و دل و عقل و منطق و احساسم همه توی یک کاسه بود و من با همون کاسهی چینی پر نقش و نگار، توی جامعه، لابلای آدمها راه میرفتم و کلی چیز توی اون کاسه جمع کردم. از ته سیگار و آدامس نصفه بگیر تا گل شقایق و نت موسیقی.
وسط شلوغی بین آدمها و تنه زدنها و عبور کردنها، زمین خوردم، کاسهام زمین خورد، دست و بالم زخم شد، خورده ریزههای کاسهام رو جمع کردم. بندشون زدم. لوس شد؟ آره. کاسه بند زدن لوسه. آهای چینی بندزن رو صدا کردن و کنار هم چیدن ریزههای کاسه لوسه. ولی وصل شد. کلی از اون یادگاریهای قشنگم گم شد. من پاشدم و کاسه رو چال کردم. خیلی دور، خیلی دیر، یه جایی که خودم هم باید دنبالش بگردم اگه بخوام از خاک درش بیارم.
الان میفهمم جای کاسهی به اون قشنگی دل شلوغی نبود. الان میفهمم امن بودن کاسه همهی قصه نیست. باهاس بدونی و کی و کجا درش بیاری، یه دستمالی بهش بکشی و بگیری دستت. لوسه بگم باهاش بری بارون جمع کنی؟ یا زردآلو بچینی توش بذاری؟ لوسه بگم توش آب خنک بریزی و سر بکشی؟ لوسه بگم پوست پرتقال رو شکل قلب و ستاره ریز کنی و بذاری اون تو کاسه بوی بهشت بگیره؟
چاله چهارم، جای کاسه:
من وقتی رفتم دنبال کاسه، پیداش نکردم. یعنی اصلن نمیدونستم زیر کدوم درخت آلبالو چال شده. زیر هر درختی رو گشتم، یه چیزیم رو پیدا کردم. از آرزوهای ریز بگیر تا اندوههای درشت. کاسه رو دست گرفتم و با احتیاط کنار آدمها ایستادم. هر چیزی که این روزها در کاسهام پیدا میکنم، با احتیاط برش میدارم. بو میکنم. هر طعم جدیدی مرا میترساند. همه جا بوی خاک میدهد. دماغم پر است از بوی نای عروسک بافتنی.
من می ترسم. من خیلی میترسم.