
این یک ماه اخیر، قصههای منتشرنشدهی زیادی در آرشیوم دارم. یکی بودهایی که به یکی نبود نرسیدند. یا روایاتی که نرفتند برای شنیده شدن عمومی.

اینجا پارکینگ والمارت است. من، سامی که وسط ایستاده و رِن، سمت راست، مسوولیت خرید و چیدن ست جدید فیلمبرداری را داشتیم.
سوار ون سامی شدیم و دو ساعتی، فروشگاه به فروشگاه چرخیدیم و وسیله خریدیم. سامی، در راه بازگشت آس جدیدی رو کرد. سامی را که یادتان هست؟ همسر اولش در ارتش بوده و خودش اعتقاد دارد آن ازدواج را بیشتر ”آمادگی برای ازدواج“ میداند.
سامی، بعد با تامی نقاش که بیست سال از او بزرگتر است ازدواج میکند و تصویری که هفتهی اول برای من ساخت، عاشق معشوقطور بود و اشکم سر مرگ تامی درآمد.
سامی، دیروز گفت که تامی هر آخر هفته دختری را به خانه میآورده و رابطهی آزاد داشتند. در فیلمی که میسازیم، شخصیت تامی تبدیل به هیولا میشود. سامی امروز پرسید به نظرت من مجنونم که از به تصویر کشیده شدن شوهر مردهام در نقش یک شیطان مجسم، هیجانزدهام؟
گفتم اگر نمیشناختمت آره. ولی سامی تو همینی.
گروه مشغول فیلمبرداری بودند که ما سه نفر بیرون زدیم. طبق سنت حسنهی گروه فیلمبرداریای که میروند خرید، اول رفتیم یک خوراکی بخوریم با پولهای پروژه، که این زحمت آفتاب خوردنمان، حلال شود.
از استارباکس قهوه به دست بیرون آمدیم و شروع به شوخی که با پولهای پروژه چه کار کنیم. از ایدهی سوشی خوردن شروع شد و به ایدهی استریپ کلاب رسیدیم. افتان و خندان سوار ماشین شدیم که سامی گفت، دوستپسر قبل از شوهر اولش استریپر بوده. چه قصهای از این باحالتر و سرگرمکنندهتر؟
در این خارج دور، که ما زندگی میکنیم، بعضیها قبل از عروسیشان، شب مجردی و عشق و حال میگیرند. استریپ کلاب، پارتی، مشروب و رقص.
جزییات بیشتر ممکن است قصهی امشو را تبدیل به قصهی اروتیک بکند که نیت ما نیست.
قصه کوتاه، سامی در به اشتراک گذاشتن زندگیاش مرزی ندارد. برای من نشان از صمیمیت نیست، چون شناخت و دوستیای شکل نگرفته که بخواهد اعتماد ایجاد کند.
رن نوزده ساله است. رن از اسکات ۵۰ سالهی فیلمبردار میترسد. اسکات هر روز صبح از پدر آسمانی و مسیح برایمان طلب پلان فوکوس و بارون کم میکند. رِن، احساس خوبی به اسکات ندارد، چون اسکات برایش نماد مذهبیهای تندروی همجنسگراستیز است.

هر کدام از ما، با هیولای درونمان میجنگیم. ترسمان از پذیرفته نشدن از سوی دیگری. برای یکی از ما، انتخاب هویت جنسی است، دیگری ملیت و رنگ پوست، دیگری رابطهی درهمتنیده با مادر دوقطبی.
شعار بدهم با یکدیگر مهربان باشیم؟
انقلاب صادر کنم ما فقط همدیگر را داریم؟
بیایید دنیا را جای آسانتری برای زندگی بکنیم؟
نه، جان دل! کار من و تو نیست. هر کداممان اگر این هیولای ترسان بیدفاعمان را رام کنیم، زندگی جای بهتری میشود. اول خودمان، که رنج کمتری بکشیم. دوم دیگران، که کمتر از هیولای ما آسیب میبینند.

سی و دو سالگی، پر از حکمت است. من، تصمیم گرفتم هیولایم را آرامتر کنم، کمتر بترسم و شکر کنم هر روز را. که جان دارم و بلدم رنج را هضم کنم و شادی را فریاد بزنم!