
یه روزگاری پیش میاد که گم میشم. یه ایامی هست که فرار میکنم، گاهی میدوم، میپرم و معلق میزنم. در این عمر نه کوتاه و نه بلند، گاه از زمین فاصله میگیرم. تلنگرهای ریز، میخوره به نقطهی اتصالم با زمین، من فاصله میگیرم، از خودم. با یه سری بادبادک بازیگوش مثل خودم، قل میخوریم توی آبی بیکران.

یه روزهایی هست که در جمعام. وسط وسط وسط شلوغی و صدا و معاشرت. پام زمین نیست، ولی انگار خودم زمینم.

یه روزهایی هست سرکارم. ولی حواسم با بادبادکها رفته. تو میدونی زندگی پرندهها چطوریه؟

یه روزهایی همونطور که کلهام توی ابراست، از امور بانکی و همسادگی و قبضها مراقبت میکنم.

یه روزهایی به هیچی متصل نیستم. به جز پوسترها و دستها و انگشترام هیچی من رو به زمین متصل نمیکنه. وقت فروده!
خوش اومدین به قصهی شب سیصد و نود و هفتم
میدونی خیلی از آدمها از موفقیت میترسند؟ چون وقتی در زندگی کامیابی و موفقیت رو تجربه کردند، دیگران طردشون کردند؟
میدونستی ماها، از ترس رسیدن و خوشبختی، لگد به شادی میزنیم؟ چون فکر میکنیم ما کی باشیم که موفق، سالم، عاشق، لبخند به لب و راضی باشیم.
میدونستی از بچگی تو گوشمون خوندن نمیشه هم خدا رو داشته باشی هم خرما؟
میدونستی وقتی داریم میرسیم به تهش جا میزنیم؟ وقتی یه لحظه مونده تا پرتاپ موشک آخر، فرستادن پیام نهایی، زدن دکمهی ارسال، بوسیدن روی ماهش، بردن لاتاری، پریدن از پل و بوم!
جلو خودمون رو میگیریم که کی گفته تو میتونی همهش رو داشته باشی؟ تو اصلن کی باشی توی این دنیا که همه رو با هم بهت بدیم.
این دنیا، جای عادلانهای نیست، جفتمون هم میدونیم. بچسب به چی؟ به کوه؟ به بغلش؟ به خاطرات؟ افکارت، منطق آبکیت؟
نه جانا
رهاش کن. هر کی و هر چی میگه قدم آخر رو برندار.
سقف من، مرز تو، همهش توی ذهنمونه.