
اینور خونه آذین بستم.

اونور خونه، عشق میکنه از انعکاسش.
خوش اومدین به شب سیصد و نود و فلانم
اسم شبها رو دیگه باهاس تریلی بکشه. امشو، میخوام ببینم میتونم چیزی واستون بگم که خودم هم از شنیدنش حیرت کنم؟ اینطوری که، طرف یه جوک میگه، از همه بیشتر میخنده. میگن چته؟ میگه اینو خودم نشنیده بودم.

اینم خودم که از بازگو کردن اون جوک آبکی، عشق کردم.
میفرمان که ترس، برادر مرگه. منم تایید میکنم که وقتی میخوای دل بدی، باهاس نترسی.
حضرت حافظ هم میفرمان که
شراب تلخ میخواهم که مردافکن بود زورش
که تا یک دم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش
بنده کی باشم که رو حرف حضرت حافظ اسکی کنم. فقط میخوام اینو بگم جانا! همهمون میترسیم. هم از ترس، هم از مرگ.

میخوام بگم، تا دست همو نگیریم، ترس هیچ کدوممون نمیریزه.
میخوام بگم، من از ترسیدنها خستهام.
شاید شمایی که میخونی حیرت نکنی، که خب حالا از ترس خسته باشی که چی؟ حکمتاش کو؟ یال و کوپالاش کو؟
من میگم شما نترسیدی…انقدر طولانی نترسیدی که خسته شی. بگی بذار میرم تو تاریکی…
انقدر تو سیاهی تو این دنیا، تنها، قدم گذاشتم، که چشمبسته همهاش رو بلدم.
من نمیگم، حضرت حافظ میفرمان:
ای که در کوچه معشوقه ما میگذری
بر حذر باش که سر میشکند دیوارش
من کی باشم که بگم دیوارها، همیشه سر نمیشکونند.