
اونچه من از این مفهوم روانشناسی “جابجایی احساسات“ فهمیدم اینه:
وقتی ما در برابر عنصر تهدیدگری، بیدفاعیم، ناخودآگاه ما برای بازگرداندن تعادل، دست به عمل میشود. شی یا فرد دیگری که در ماجرای تهدید اولیه حضور نداشته را نشانه میگیرد و به عنوان تخلیهگاه از آن استفاده میکند.
آنچه من فهمیدم از خویش. در نوجوانی و سالهای اول دههی بیست، وقتی از پس بحرانهایم برنمیآمدم، بغض امانم را میبرید و گریه میکردم. فرقی نداشت خیابان، مهمانی یا سر کار.
سینما، بله، همین سینما، ما را آبدیده کرد و چنان پوستکلفت شدیم که جایی برای اشک و آه نماند.
با از دست دادن این سنگر امن، احساس خشم یقهام را گرفت.
حالا که سی و دو سالهام، پاسخ عاطفیام، به هر آشفتگی و عدم تعادلی، عصبانیت است. اینجا هم فرقی نمیکند دلم برای مامانم تنگ شده یا سر و صدا اذیتم میکند، خشمگین میشوم.
مهاجرت، با تمام جوایز و امکاناتی که ذره ذره بهم داد، خشمگینترم کرد. حالا که به این حداقلها رسیدهام، میلم به ابراز است و ابراز و ابراز.
ابراز نظرم، احساساتم و درآمدن از یک غار خیلی خیلی خیلی امن چند ساله. انقدر خودم را محکم پیچاندهام که اندک نور و خنکای آن بیرون، برایم غریبهاند. احساس میکنم مورد هجوم قرار میگیرم وقتی چیزی خارج از روتین معمولم احساس میکنم.
احساسات و عواطف خارج از کنترلند و من از وا دادن، احساس خشم میکنم. هر قدر بیشتر احساس صمیمیت میکنم، بیشتر عصبانی میشوم.
برویم برای دم و بازدم و باز کردن دلها به سوی آرامشی ابدی.