
میفرمان که، زنها وقتی میخوان تغییر کنند، موهاشون رو تغییر میدن.
تصحیح میکنم که، آدمیزاد جماعت، وقتی در آستانهی تغییر بزرگ زندگیه، دیدن چهرهی جدید از خودش، میتونه انگیزهبخش باشه. انگار زندگیت تقسیم میشه به وقتی موهات رو آبی کردی، کلهتو از ته تراشیدی یا تتو کردی.
وقتی کلهم رو آبی کردم، پنج سال پیش بود. چند ماه بعدش از دوستپسر اسبقم جدا شدم و برگشتم به آرایشگاهی که کلی پول توش پیاده شده بودم واسه طاووسی کردن کلهام. گفتم ببین اثرش رو ببر! نمیخوام هیچی بمونه.

این عکس، یه سال بعد از پاک کردن رنگ آبیه. من موندم و موهایی که در اثر رنگ و پاک کردن رنگ سوختند. زرد شدند. هر روز که به سوختگی موهام نگاه میکردم و به یاد میآوردم چقدر طول میکشه تا اثر و عواقب تصمیمات هیجانی و ناگهانیمون بره. به اندازهی بلند شدن و باز گرفتن سلامت.

موهای نازنین قهوهای بلندم را دادم و یک موی نصفه نیمه بی سر و ته سوخته گرفتم.
ای روزگار!
همین میانهی نوشتن این قصه، فکر کردم چقدر دغدغهی لوس و از سر شکمسیریای را در این روایت پیشه کردم. قصهی موهای دختری که الان بعد از چهار سال نشسته زیر دست آرایشگر.

راستش رو بگم جانا؟ همهی ما یه سری الگوی تکرارشونده داریم. چقدر پای باشگاه رفتمون وایمیستیم، چقدر طول میکشه وزنمون رو کاهش بدیم و دوباره پرخوری کنیم، هر چند وقت یک بار کلهمون رو میسپاریم به دیگری که تغییرش کنه. هر چند وقت یه بار، میخوایم همه چیز رو از نو بسازیم.
چهار سال، دقیقن چهار سال گذشت تا من دوباره اعتماد کنم کله رو صفا بدم. چی در الگوی من باهاس عوض میشد؟ چه حکمت و اندیشهای من رو هدایت میکنه؟

دادگر کله طاووسی، فکر میکرد قراره با پارتنر اون روزهاش، همهی عمر زندگی کنه. فکر میکرد آبی، گرمترین رنگه. فکر میکرد جوابها رو داره.

دادهگر امروز، با کلهی نو، رفت دنبال سرنوشتش.
تمام مدتی که زیر دست آرایشگر نشسته بودم، به صدای قیچی و لمس فرچهی رنگمو اعتماد کردم. اعتماد که خودت را، مویت را و رویایت را بسپاری دست دیگری.