
گاهی نصفه شبها از خواب بیدار میشم و گرهی کلافهکنندهی ذهنم باز میشود. گاهی فقط جواب یک سوال ساده است و گاه راه حل مشکلی که چند ماهی است همراه من است.
انگار در لبهی این فاز نیمهعمیق هوشیاری، این خط باریک رویا، نسخهی آگاهتری نشسته است. مثل وقتی که مستاصلی و به مادرت آن طرف اقیانوس زنگ میزنی و او جواب را دارد.
مثل وقتی به خودت شک میکنی و صدای امن پدرت، آرامت میکند.
این نسخهی دانا، حکیم و فهمیده، تامام جوابها را دارد. فقط باید ملاقاتش کنی.

شب است و من با رویابافی به خواب میروم. رویای پذیرفته شدن و پذیرفتن انسانهای دور و برم. رویای ملاقات آدمهایی که بیشتر شبیهیم و راحتتر میتوانیم کنار هم زیست کنیم.
با دوستی که بسیار شبیهیم حرف میزدیم که چطور یکهتازی و زندگی تنها، ما را به معاشرت و پذیرش/ تحمل دیگران تنبل کرده است.
سوهان زدن و صیقلکاری رفتارهای خودمان هم، بخش بزرگی از ماجراست که به طبع عدم نیاز به حضور دیگران، از لیست اولویتها خارج شده است. مقدمه را بافتم برسم به قصهی امشو:

دم صبح است و من بیدارم. رشتهی آشفتهی افکارم باز شده است. چطور بگویمش:

الاکلنگ یادتان هست؟ اگر دو طرف بازی، هموزن نبودند، بازی بیتعادل میشد. یک طرف، که سنگینتر بود، کنترل بازی را دست میگرفت و مدام دیگری را در آسمان نگه میداشت. من بچهی سبکوزنی بودم و همبازی قلدر زیاد داشتم. گاه، همبازیام بیهوا از الاکلنگ پیاده میشد و من با درد فرود میامدم. بعد از چند بار زمین خوردن و بدجنسی همبازیها، دیگر الاکلنگ بازی نکردم.
اعلام نیازها به همبازیها و کسب اعتماد، قدم آسانی به نظر میرسد. ولی راستش را بخواهید، مهمترین است. اگر نشود به آن طرف کفهی بازی اعتماد کرد، همهی شادی زمین بازی با ضربههای متعدد، دردآلود میشود.

اعلام نیازها به همبازیها، لزومن به این معنا نیست که تمامن برآورده میشوند، بلکه قدمی است برای حفظ تعادل الاکلنگ ارتباطات انسانی.
کلام آخر و کرکره را بکشیم:
یادتان هست برای شهریار قصه میگفتم؟ هر شب که خوابش ببرد؟ حالا مدتی است شهرزاد برای شهرزاد قصه میگوید. هر شب. که شهرزاد نترسد، ذهن بازیگوشاش آرام بگیرد و چند ساعتی بخوابد.
میدانم تمام شهرزادها، افسانه سر میدادند به بهانهی شهریار و حفظ جان خودشان. ولی آن دورترها، کلمات جادوی دیگری میکرد.
نترس شهرزاد. نترس.