
همخانهام، البته همخانهی اسبق زین پس، دوست کنونی، امروز وسایلش را جمع کرد.

من اسبابکشی را دوست ندارم؟ دوست دارم من بروم یا جا نمانم؟

زندگی مهاجری، آمادگی برای جابجایی، خانهی جدید، همخانهی جدید و مدام رفتن.

از این هفته، همخانهی جدیدی خواهم داشت تا دو ماه و بعد باز هم تغییر.
بیا عزیز جان. بیا یک لطفی به هر دویمان بکن و به جای کلمات دلفریبی مثل تغییر، جابجایی و رفتن، به جای همهشان بگو نامطمئنی. بگو تردید. بگو گیجی.
زیادی احساساتی شدم؟ سر کارتن کردن چهار تا قابلمه و لول کردن یک فرش؟
زیادی جدی گرفتم؟ وقتی مگنتهای رویخچالی دوستم دیگر روی یخچال نیست؟
اصلن چرا ما این قدر لوس و شکننده و لطیفیم؟
این همه مشکل جدی آن بیرون است. از فقر و ناعدالتی و بحرانهای سیاسی و انتخابات بگیر تا سرطان، مرگ عزیزان، واکسن کرونا.
من نشستهام دم پنجرهی خانه. همینجا.

گریه میکنم. تسلیم هورمونهای آخر ماه شدهام و دلتنگی.
رسیدیم به هورمون. جا دارد خاطرنشان کنم، اندوه، خشم، بیقراری قبل از پریود شدن، خیلی واقعی است. منظورم از واقعی این است که با علم به این که تقویم دیواری و ساعت بدنم میگوید به پایان چرخهی ماهانهام رسیدهام و این احساس بیقراری، کلافگی، بیانگیزگی، غم و عصبانیت، انقدر قوی است که باورش سخت است، این هورمونهای من است.
دوستی میگفت، حالی که دم پریود دارم انقدر عمیق و قوی است که هر بار باور میکنم، حال اصلی من همین است و باقی ماه دچار سو تفاهمم.
القصه کوتاه که، با بدن پفکرده، چشمهای سرخ و قهوهی یخ، در این گرمای تابستان، زیر پتوی نارنجیام، سنگر گرفتهام. تو برو چرخی بزن در محلهی ما. اگر هم این کاره هستی، این مار تخمسگ محله را دک کن. از صبح دو بار ما را ترساند. دفعهی اول، دوستم کارتن به دست از در خانه خواست بیرون بزند که عین اجل معلق، جلویش ظاهر شد. دفعه بعد یک ساعت دیرتر، در حیاط را باز کردم جارو را بردارم، دم در بود.
ای مارتوله! من کلی گل گلدنمری کاشتم که تو با بویش حال نکنی و نیایی. ولی مثل اینکه تو پرروتر از این حرفهایی. برو توله. برو این دام بر مرغ دگر نه و فلان!