
میفرمان که: سختترین شغلها، بعد از کار در معدن، سینماست.
میدونم الان قیافههاتون رو ترش کردین که چی میگی! سر فیلم که همهاش عشق و حاله.
اولن که نیست. دومن ما دوازده تا چهارده ساعت شیفت کاریمون طول میکشه. با احتساب رفت و آمد، پونزده ساعت نازنینت میره. ما سر فیلمبرداری نمیشینیم. سینما، شغل سرپاییه. کتونی خوب، ساق پای قوی و انگیزهی بالا میخواد.
سه چیز همیشه کمه تو کار ما، که مایهی اضطراب همه است. پول و نور و وقت.
ما همیشه پلان زیاد داریم و وقت کم. همیشه چند تا پلان در نیمهی دوم روز ترکیب میشن یا حذف.
همیشه بخشی از اکسسوار صحنه خریداری نمیشه چون پول کمه.
همیشه چشممون به آسمونه که بارون نیاد. آفتابسایه نشه و هواپیما رد بشه بره صداش نیفته تو فیلم.
من ده ساله سر صحنه سینما بیل میزنم. هر مدل پروداکشن بگی رو رفتم. مستند، کوتاه بیپول، کوتاه باپول، سینمایی کمبودجه، تله فیلم شهرستان و حالا تو امریکا.
مشابهات فرهنگ صحنه خیلی زیاده.

همه دنبال چهارپایه هستند، میپرسن چند تا پلان مونده و کی نهار میخوریم.
من پیر سر صحنهام واسه خودم با ده سال جواز کسب. از دراما دوری میکنم و زیاد آب میخورم.
از دیروز مدیر تولید و منشی صحنهی پروژهی تلویزیونیای شدم که در مرحلهی تولید پایلوت است. اگر بشود، یک دریا دوغ داریم، اگر نه، چالی کردیم دور هم.
دیروز بازیگر پروژه پرسید این همه راه آمدی امریکا سینما بخوانی؟ جواب دادم جنونآمیز است، نه؟ ما هر کدام آرزوهای خودمان را داریم. عشق کرد و گفت مثل خود من که به عنوان یک آمریکایی آفریقایی، دنبال ستاره شدن هستم.
دنیا و آخرت، از آن کسانی است که ستاره میخواهند.