
در یک سال گذشته، صبحها دیر بیدار شدم و حالا، به برکت کار صحنه و سینما، دوباره سحرخیز شدهام و طلوع را میبینم.

خیلیها ممکن است جغد شب باشند و به طلوع به بستر بروند، من اما، دختر آفتابم.
با نور، دلم پر میشود از جوانه.
ساعت ۷:۲۱ عصر است و من آمادهی رفتن به بسترم. کمرم را صاف میکنم و میخواهم این یک ساعت پیشرو را آرام، مزه کنم. بی تلویزیون، بیصدا. به زمین برگردم.
چهار روز بعد. هنوز قصهای که تا اینجا خوندید رو پست نکردم.
تموم میشه همه چیز. این بزرگترین باگ و حسن زندگیه. نه خوشیاش میمونه. نه ناخوشیش.

ما این شکلیایم این روزها.
تموم شد. اولین فیلم سینماییمون.
من جایگزین تهیهکننده بودم و به قول اینوریا، کلاه جدید سر کردم. من آدم یه سال پیشم؟ که سیصد و شصد و پنج تا قصه گفت؟ از جکسونویل اسباب کشی کرد اورلاندو. یه سال آنلاین درس خوند. الانم دو تا فیلم سینمایی توی یه ماه کار کرده و گوجههاش دارن به بار میشینن.
من عوض شدم. بزرگ شدم. کوچیک شدم. رنگ عوض کردم. ولی جیگر، بذا یه چی بهت بگم. ذات ملت عوض نمیشه. همهشم کشکه فدات شم، دور خودت نگرد. زندگی جای جدیای نیست.