
از شب قبل میدونستم باید از شهر بیرون برم. بیدار شدم با فلاسک قهوه و بطری آب زدم به جاده. سه ماهی هست سفر نکردم و در نمودار رفت و آمدی سفرهای استانی من، این طولانیترین دوره است.

رفتم و رفتم. تا شهر قبلی زندگیم. جکسونویل. نهاری با دایی خوردم. چراغ ماشین عوض کردم و از آیکیای دم خونه قبلیم خرید کردم. بعد هم همخونهی سابق رو دم آپارتمان قبلیمون زیارت کرد.
وقتی پیچیدم تو محله، به جز یه کانتینر و خاموشی چراغ فواره استخر، همه چیز همون بود. خانوم طبقه اول داشت سگ قهوهایش رو میچرخوند. اون پسر چشمچرون اون طرف بلوکی، دم تراکش بود و یه نگاه خریدار بهم انداخت.
لابد همینه دیگه؟ زندگی رو میگم. تو میری، تموم میشی، دنیا ادامه داره. میدونی؟
هیچ چیز این دنیا بی ما لنگ نمیمونه. ته ته تهش، سنگ بترکه فدات شم، یه دو سالی ملت دلشون تنگ میشه و بعدم تمام!
آره، اینجوریاس.
خلاصه، رسیدیم به تعمیرگاه واسه خرید لامپ. دایی میخواست حساب کنه. گفتم ببین اگه گفتم با هم بیایم، واسه پولش نبود. دوست داشتم تنها نیام.
از اون لحظهها که حقیقت زندگی میگه، بوم. میخوره تو صورتت. از اونها!
که اوا! دنیا چجوری عوض شدها! من سه سال پیش میومدم آیکیا، هاتداگ میزدم. هنوز گوشت میخوردم. دانشگاه قبلیم بودم و باشگاه بیستاییها بودم!
جستهگریخته میگم؟ میدونم.
بذار یه حکمت بگم واست:
در هر تغییری، کسانی که خودشون رو به موج حادثه میسپارند، آدمهای قبل نیستند. هیچ وقت نمیشن.
این هجرت، این سفر، این حجم سنگین مسوولیت زندگی تک نفره، طعم استقلال، طیف متنوع فرهنگی و نژادی، مرا کوباند. حالا دارم از نو ساخته میشوم. شهروند ۲۰۲۱، ادیشن یک.