
این منم؟ آره. من سختکوش، من توانا، من پیگیر عاشق سینما. یه چیزی هست، شبیه آهنربا. توی دل صحنهی سینما. وقتی میرم سر صحنه، چه مهمون باشم، چه صابخونه، چه صابکار. دلم غنج میره. قلبم تندتر میزنه و دو تا بال از دو ور شونهام در میاد.

این منم. قبل از رسیدن به صحنه. وقتی هنوز یه تیکههایی از وجود نرمام دم دسته. لباس رزم نپوشیدم و آفتاب کلهم رو نپخته.
من، با این هزار پارهی وجودم، با این تکههای بندخورده، شدم من!

این منم. زیر آفتاب، سرماخورده، مسوولیتپذیر و فینفینی.
منی که کارم را، سینما را، صحنه را، شوق خلق را، از هر چیز بیشتر دوست دارم.

این منم. در میانهی الاکلنگ عاطفی. وسط مسوولیت کاری و روحیه سانتیمانتالم. نور اتاق را تنظیم کردهام و منتظر تلفن دوستم هستم که با هم خاکبازی صحنهی سینما را بکنیم.

این منم. پانزده روز پیش. اولین روز این دو پروژهی سینمایی که همزمان پیش میروند. خوشحال، سرخوش، مضطرب. من وقتی با دهان بسته میخندم یعنی یک چیزی کم است. میدانی؟
انقدر جایم امن نیست که دندانهایم را ردیف کنم.

این منم. الان. بعد از پانزده روز بیل زیر نور تیز خورشید. آفتابسوخته، جای نیش حشرات به دست و پا، خالی از هیجان و هر احساس انسانی دیگر.
امروز دلم میخواست حرف بزنم. یادم آمد دیگر کسی نمانده. یادم آمد به جز این هفت، هشت نفر، با کسی حرف نمیزنم. حوصلهی دیت کردن ندارم. وقتی از کسی پیام دریافت میکنم، تعجب میکنم.
وقتی کسی مرا به مهمانی یا رستوران دعوت میکند، برایم غریب است.
مهاجرت بود؟ کرونا و قرنطینه بود؟ یا اصلن جفای ملت و روحیهی حساس من، مرا رساند به تنهایی؟
میفرمان که:
با صد هزار مردم تنهایی، بی صد هزار مردم تنهایی.
سوال من برای تو.
همه تنهان؟ نه؟
دوستی امروز میگفت بعضیها حوصله و توانشان برای تنها ماندن کم است، پس روابطی که حتی برایشان دلچسب نیست را ادامه میدهند که تنها نمانند.
این حال من است؟ نچ!
من یک ظرفیت عاطفی محدودی دارم و با شرایط موجود، فقط میتوانم مراقب خودم باشم. حتی اگر بهایش کم کردن روابط انسانیم با دیگران باشد.
پینوشت:
شهرزاد خانوم! بمونه واسه خودت و خوانندههات به یادگار: کار کاره! هیچی شخصی نیست سر کار. حتی اگر کارت با وجوه شخصی ملت باشه، مثل سینما.
جدا نگه دار. شخصیت شخصیات رو و شخصیت کاریات رو. دردش در طولانی مدت کمتره
و من الآسمان توفیقا!