
بگذرد. همهی عمر بگذرد.
یک ساله شدن وبلاگم طول کشیده و من ذهن و دلم، در میانهی پلانهای سینما جا مانده است. شنبهی آینده تامام فیلمبرداریها به انتها میرسند و من دلم تنگ میشود. میدانم!
حال چطورم؟
پنج روز است ننوشتهام. از کجا شروع کنم؟ گوش شنوا کیست؟ قصهی شبی را بگویم که برای اولین بار منشی صحنهی فیلمی بودم که برهنگی داشت؟ یا تجربهی کار کردن با گروهی که نیمی آمریکایی هستند و نیمی مخلوط نژادها؟

ما کار میکنیم. این گروهی است که استادم، مرد با موهای جوگندمی راست تصویر، تیم، دور هم جمع کرده است. من سمتم را دوست دارم. کمی قدرت دارم، میزان مطلوبی محبوبیت و درصد قابل توجهی احساس پذیرفته شدن از طرف اهل کار.
میدانی خوبی کار سینما چیست؟ هیچ دو روزش شبیه نیست. میدانی بدی کار سینما چیست؟ هیچ دو روزش شبیه نیست.
من، ما، عادت کردهایم. به دل بستنها و آشناییهای ناگهانی سر کار، خداحافظیهای ناغافل و دراماهای سطحی.
امروز و فردا آف هستیم و از یکشنبه ادامه میدهیم. قصه نگفتم انگار…قصه با من است.
پ.ن:
گاه، تنها چیزی که مرا به هویت ایرانم وصل میکند، زبان است. همین و همین.