
دو ساعتی پا زدم. توی دل گرما. احساس میکنم ششهام بزرگتر شدند و عضلاتم آهنین.
امروز را مفید میخوانم. برای ورزش، روخوانی فیلمنامه با دو بازیگرم، گفتگوی مفصل با بابا.
پدرم را نمیتوانم با چند صفت و جمله معرفی کنم. ترجیحم این است، حکمتی که به من آموخت را برایتان بگویم.
قصهی پر از خشم و کثافت دیشب را یادتان هست؟
به بابا زنگ زدم و خلاصهی آن قصه را با ماجرای آشناییهایم با دوستان دختر و پسرم تعریف کردم.
من، جایی از خودم شرمنده میشوم که فکر کنم نقطهای در ارتباطات انسانی، “باج” دادهام. این که به آدمی، به دلیل مقام قدرت، ثروت، جذابیت یا حتی دلایلی سادهتر، ملاحظهگری، باج دادهام.
مثال بزنم. با مرد جوانی آشنا شده بودم و در میانهی خرید وسیلهای، جوک خیلی خیلی خیلی خنکی تعریف کرد. برایم بامزه نبود، ولی خندیدم.
مثالی دیگر. به کمپین فیلم استاد اسبقم، کمی بیشتر از رقم معمول کمک کردم.
باز هم بگویم از ریاکاریهایم؟ بگذارید همین جا نگهش دارم.
تمام عمر بزرگسالی، سعی کردم مستقل باشم و فارغ از معیارهای مادی، انسانها را بسنجم.
شبی، دم پنجرهی برج خانهی دوستی، به تماشای افق ایستاده بودم. دوست دیگری آمد و پرسید خیلی دلت میخواست اینجا مال تو بود نه؟ حسادته دیگه!
تا آن دم، نه آرزوی آن خانه را کرده بودم، نه حسرتش را داشتم. به سان یک مشاهدهگر، از تماشایش لذت برده بودم.
نمیخواهم خودم را از تمام صفات انسانی مثل بخل، حسد، نفرت، دروغ و باقی امور، مبرا کنم. حرفم چیز دیگری است.
من پول دوست دارم و خوب بلدم چطور در جهت شادی و موفقیتم خرجش کنم. چطور کیفیت زندگیم را بهبود بدهم و کیفاش را بکنم. آما، وقتی یک چیز گرانقیمت میبینم، حسرت به دل نمیشوم. ممکن است از دیدن بوسهی عاشقانهی یک زوج، یا بشقابهای چینی دیگری، یا هیکل ورزشی دوستی دیگر، قلقلک بشوم که ای کاش من هم داشتم. ولی، پول، خود پول، حسادت را در من تحریک نمیکند.
با رفیق دیگری معاشرت میکردیم و تامام مدت از پول گفت و گفت و گفت. شاید تا یک جایی از مکالمه، من محسور شده بودم. ولی کمی بعدتر، حقیقت خورد توی صورتم که ای بابا! این لیگ من نیست. من از حرف زدن دربارهی پول انقدر لذت نمیبرم.
به بابا گفتم، سخت است شک نکنی به خودت. وقتی درمورد مسایلی مثل پول، با دیگران انقدر تفاوت داری. گاه فکر میکنم هاه! چاره پول است و میدانم چقدر در زندگی، روزهای جیبپر سختی داشتم.
بابا گفت شک نکن. به خودت. تو ارزشهایت مشخص است.
چه شد بافتم تا اینجا؟
یک جایی، ته دلم، به کسی، بابت موقعیت اجتماعیاش، باج ریزی دادم. حالا، امروز، پیش پدر و مادرم، با گردن کج، وایستادم و گفتم باورم نمیشود، من هم گول بوی پول را خوردم. حتی برای لحظهای. احترامی خرج کسی کردم، چون قدرت مالیاش را نمیتوانستم نادیده بگیرم.
چقدر حرف و حرف و حرف.
جیبتان پر از برکت و قلبتان پر از عشق
خود را ببخشید، دیگران را ببخشید.
من هم در همین محضر، خودم را بابت قضاوت سطحینگرانهام میبخشایم.