
قول که میدن انگشتاشون رو این شکلی به هم میپیچن؟
خونه رو که جارو کردم و مبل رو کشیدم جلو و گل جدید قلمه زدم و ملحفهی تمیز کشیدم. کارهای ریز اداری و غیراداری را جلو بردم. متمرکز و قشنگ.
۲۸۶ هفته پیش اولین پیامهای شخصی را در اینستاگرام دریافت کردم. چی شد رسیدیم به بیخ اینستاگرامام. این شکلی.
هر آدمی راهی برای بقا دارد. من، حافظهی بسیار خوبی دارم و با شاخکهای حساس، که دور و ور خودم و زندگیام چه میچرخد.
اصلن اسم کی را میگذاریم دوست؟ رفیق؟ همراه؟
اصلن از کی حضور و غیبت آدمها مهم میشود؟
اصلن چه کسی حکم میکند که کسی را در زمرهی مورد اعتمادمان بگذاریم یا نه.
خودمان. بله. خودمان. حتی در عاشق فارغی هم خودمان شل میآییم و سفت میگیریم.
در فکر تعویض گوشی و بازسازی روحیهی لت و پار، سال قبلم هستم.
در اکثر مواقع، در این خانه، که بسیار دوستش دارم، در ساحل شرقی آمریکا، تنها هستم.
من تنها زندگی کردن و استقلالاش را دوست دارم. همش باید مواظب باشم که جنون تنهایی، به شیداییاش نچربد.
همینطور ببافم تا آن قصهی واقعی خجالتی بتواند بجوشد و بیرون بیاید.
کلمه، راه وصل شدن همهی ماست، نه؟
من فکر میکنم، مثل بازیگران یک نمایش، هر کسی یک سری دیالوگ حفظ کرده است. مثلن برای ورود و آشنایی در میهمانی، متاثر کردن پارتنر فرضی، مصاحبهی کاری و لیست را میشود کش داد تا ابدیت.
حالا، ممکن است صرفن یک سری لغت از پیش تعیین شده بشنویم یا جملات واقعن برای ما ساخته شده باشند.
من زود باورم؟ یا چون همهی عمر زور زدهام کلامم معتبر باشد، کمتر شر میبافم.
مثال زیاد دارد و اخلاقم محشر نیست دانه دانه بگویم.
فقط این که موبایلم را تمیز میکردم و با بیرحمی افتادم به جان پیامها، آرشیوها و یادگاریهای رندوم نوشتاری از ملت.
تا جایی که جان و حوصلهام کشید، تمیز کردم. تا رسیدم ته اینستاگرام. با عقب رفتن زمانی در پیامها، چیز بامزهای چشمام را گرفت. روند رفت و آمد ملت به زندگیام. من شش هفت سالی است اینستاگرام دارم. از وقتی که در آستانهی شروع زندگی مشترک با اولین دوستپسر زندگیام بود و زندگی در آمریکا، نه مسالهام یود و شاید خود او بود که گفت آدم اینجا ماندن، ایران ماندن، نیستی.
چقدر اندوهگین شدم که ماندنم را به خوشبختی یا موفقیت احتمالی من در مهاجرت ترجیح نمیدهد. زمان گذشت. من رفتم. او رفت. من کار کردم. فیلم ساختم و هزار و یک بحران و موفقیت را تجربه کردم.
عقبگرد در اینستاگرامم یادم آورد چطور دایرهی دور و ورم، مدل حرف زدنم و شوخیهایم عوض شده است. یادم آمد چقدر کماند آدمهایی که هنوز هستند.
لابد کلی از معاشرین و اطرافیانم را سال آینده نخواهم داشت. همینقدر مسخره و گذراست. حضور انسانها در زندگیمان، کلامشان و اهمیتشان.
در گذر است. عمر، آدمها و کلامشان.
چه مانده در این سالها با من، جز خودم.
انقدر طولانی نوشتم و حتی به حوصلهی توی خواننده یا شهریار یا هر آن که اندکی صبر بر جانش مانده، بیاعتمادم که گویی با خودم حرف میزنم و تا فرسخها نیست. نیست گوش شنوایی نیست.
برویم برای برون ریزی آخر.
مرز بین مهر و نفرت باریک است. هر دو از طلب یا نفی چیزی و کسی در بالاترین حد توان عاطفی انسان میآید.
نمیخواهم روضه بخوانم که این دنیا و آدمها مرا رساندند به کجا و این قصهها.
فقط میخواهم بگویم خیلی کماند. کسانی که در ۱۴۰۰ نامشان را به “دوستی“ با خودم یاد کردم.
من و آن امپراطوری فسقلی کاری و معاشرتیام، شدهام یک ازتش تک نفره، با کمتر از انگشتان دست، متحد منافع.
نمیگویم کاش بگذرد این روزهای خشمام. این هم بخشی از من است که زندگی میکند. اینها همه روزهای عمرم هستند و حق دارم، گاه پر از اندوه و غضب باشم.
دلبر جان، عزیز جان، به دیدن من اگر آمدی نه چراغ بیاور نه مجله. کلام معتبر بیاور و آغوش مهربان.