
بیست روز مانده تا تولدم. ساعت ۴:۳۰ عصر است و هوا گرم است. خیلی خیلی گرم است. پریدهایم در دامن تابستان تا اطلاع ثانوی.

بله. میفرمان گول نخورین تو سوشال مدیا، ملت حقیقت رو نشون نمیدن.
صبح همون روزی که اون میز قرتی رو چیدیم تو حیاط، از سقف آب شروع کرد به چکه کردن. من و همخونه، دست به کمر واستاده بودیم قطرههای آب که از سقف میریخت زمین رونگاه میکردیم و مهمونا توراه.
قصه کوتاه که، زنگ به صابخونه و گزارش.
چی آب میداد، این:

تعمیرکار آمد از صبح با نردبان و ابزار و سر و صدا. تعویض کرد و حالا دارد جمع میکند برود.
من، که این روزها همینطوری زود و آسان آشفته میشوم، از صدای ابزارآلات طبقهی بالا، به تنگ آمدم. فکر کردم با انجام کارهای عقبافتاده آرام میگیرم. به بانک زنگ زدم، چهل دقیقهای منتظر امور مالی دانشگاه بودم. ماشینم، عقاب قرمز قشنگم، نیاز به تعمیر دارد، به تعمیرگاه زنگ زدم. موبایلم درآستانهی مرگ است، دنبال پلن خرید و تخفیف گشتم.
انگار تا پایان درست شدن توالت، من هم باید تمام کارهای ریز و درشتم را انجام بدهم و لیست را بیاندازم و تویش یک سیفون بکشم خلاص.
ولی خب، اینطور که نیست! چند دقیقه پیش، فهمیدم رایهای داوری جشنوارهای که برایم مهم بود را نفرستادهام. بندازمش گردن این که تاریخ شمسی از دستم رفت؟ نچ. تقصیر خودم بود و حالا عصبانیام و دوست دارم گریه کنم.
نه برای رایهایی که ثبت نشد. نه برای قالپاق شکسته یا گوشیای که به وایفای وصل نمیشود.

برای تمام چیزهایی که باید درست شوند، سر و سامان پیدا کنند، فیکس شوند و نشدهاند.
الان، این اوضاع من است. چای دارچین و خرما. مراسم ختم مشکلاتی که بزرگ نیستند، ولی برای حل کردنشان باید وقت گذاشت و حوصله و راه حل یافت.

احساس میکنم کسی شانهی راستم را فشار میدهد. که مرا بکشد پایین. بگوید نچ! یک کار مهم بود، آن هم داوری کوفتی فیلمها. مگر چیزی جز این وظیفهی توست؟ دنبال کردن هدف والای هنریات(همین الان میتوانم از این ترکیب پر ادا عق بزنم)
ولی زندگی همین است نه؟ من خستهام؟ نچ. ولی میخواهم همه چیز را باهم حل کنم. افق ۵ سالهی کاریام، بک آپ نصفهی موبایلم، دوز دوم واکسنام، شغل رویاییام، سه کیلو اضافه وزنم، میلم به نوشابه و شکلات، ندیدن مامان و بابا و شروین، همخانهی بعدی...
ببافم بازهم؟
دارم گریه میکنم. زیر یک پتوی زرد و سفید. من زرد دوست ندارم. این هم پتوی من نیست.
نباید نوشت روزهای این شکلی؟

این منم. پنج سال پیش. در حیاط دفترم. وقتی همهی کارهای عالم را با هم پیش میبردم و همزمان از آن ساختمان قدیمی دو طبقهی حیاطدار با آجرهای بهمنی مراقبت میکردم. هر روز یک جایش درد داشت. یک روز لولهی آب، یک روز کنتور برق، فردایش نقاشی پلاتو.
قبلتر هم گفتهام چقدر دههی بیست را کار کردم. همه مدل کار. پیمانکاری و عکاسی و مدیریت و برگزاری جشنواره با ششصد مهمان.
امروز، که از تعویض توالت و صدای شنیدن ابزار کلافه بودم، یاد آن روزها افتادم. که انقدر هم خسته نمیشدم و شاید الان به جای آن روزها کلافهام.
اشک میریزم و مینویسم و نمیدانم حاضرم این نسخهی چشم سرخ، دماغوی گریان را با شما تقسیم کنم.
حوصله ندارم حتی شهریار را صدا کنم.
بیاید برویم ببینیم این قالپاق کوفتی را چه کنم.
اگر تا اینجا را خواندهای، بگذار چیزی بگویم.
من هنوز عصبانیم. دلیلش را پیدا نکردهام. اما عصبانیم.
یک عصبانی که حالا گریهاش تمام شده و میخواهد یک چای دیگر بریزد و فین بکند.
میدانی دلبرم،
زندگی هنوز خوشگلیاشو داره، ولی این به این معنی نیست که همه چی تخمی نیست. همه چی تخمیه حتی خوشگلیا! حتی خوشگلا!