
من چند بار به شب دلباختهام؟ خیلی عزیزم. خیلی. انقدر که در سیاهی قیرآلود پر هیجان عشق و عاشقی، بلدم آهسته قدم بردارم.
اینها را رها کن، برویم سراغ آنچه که هنوز نشنیدهاید.
گفته بودم بیقرارم و در میانهی روز و این آفتاب دلاور، میدوم از خانه بیرون. در این میدانچهی فسقلی تابی میخورم و گرمازده و لپ سرخ برمیگردم. قرارم برمیگردد.
در این قدمنوردیهای رندوم و تکرارشونده، اهل محل را تماشا میکنم. پریروز، دم غروب، پسر همسایهمان، با رکابی سفیدی بر تن و برق آفتاب بر عضلات ورزشکاری بازویش، موبایل به دست از کنارم رد شد. خشمگین بود و با هقهق به پشت خط میگفت نمیتوانی، نمیتوانی مرا رها کنی. یعنی چه که دیگر رابطه را نمیخواهی.
از کنار هم رد شدیم و من دور زدم تا خانهی آن همسایهای که هفتهی پیش دعوا میکردند. مردی تنومند از در آن خانه بیرون میآمد و جعبههای مقوایی بزرگ را دم در میچید. فکر کنم قال بالا گرفته بود و تصمیمشان به جدایی بود.
در فکر ترس از بریکآپ بودم. این که چقدر پروسهی جدا شدن نکبت است و هر قدر آماده باشی هم، رفتن، یا نماندن، رنجآور است. حتی اگر به هدف آرامش بیشتر باشد. من از فکر فرودگاه، ترمینال و ایستگاه قطار، غصهدار میشوم.
هر وقت دوستی را، فارغ از جنس رابطهمان، دم فرودگاه میگذارم، در راه برگشت گریه میکنم. خیلی. جایی از جانم چنگ میخورد و دوست دارم بگویم، فقط بمان.
من از خداحافظی گریزانم. به تو، این روزها به تو که فکر میکنم، خداحافظیمان را دوست دارم. روزی، اگر شد سکانسی در فیلم میگذارم و نشان میدهم میشود در دل تاریکی و انبوه ماشینها، خداحافظی را از نو خلق کرد. هر چند که حساب تو، توی تخمسگ، با باقی فرق دارد.
میدانی من برای مخاطب خاص نمینویسم. حتی نمیدانم آن که در ذهن و خواب من وول میخورد، میخواند یا نمیداند.
یک روز جرات میکنم. دانه دانهی قصهها را برای تکتک شمایی که به یادتان دلتنگی، بیقراری و خشونت کردم، میفرستم.
آن وقت شما میدانید و قصههایی که گذشت و عمری که نماند.
دور زدم و دوباره رسیدم به پسر جوان، با صورت خیس، مثل ابر باهار اشک میریخت و پای تلفن میگفت من هم دیگر دوستت ندارم. من هم اصلن دوستت ندارم. دوست داشتم همانجا، وسط میدانچه، بغلش کنم، بنشینیم زیر صندوق پست، در انتظار نامه از هیچ کس، دوتایی گریه کنیم و به همهی آنان که هنوز عشقشان در دلمان است، اما مروتی باقی نمانده، زنگ بزنیم.
زنگ بزنیم و بگوییم دوستت ندارم. من دیگر دوستت ندارم.
بعد هم آفتاب روی بازوهای او، موهای فر من، گونههای خیسمان غروب کند و برویم دل ببازیم به شب.