
برخیز و مخور غم جهان گذران، استاد!
برخیز که عید مبارک شده و دمب شما سه چارک شده و حالا درسته سه شد،چهار نهایتن...زندگی، ابد، روزمره میگذرد.
بچهتر که بودم لحظهی سال تحویل برایم خیلی مهم بود. مطمئن میشدم پای سفره نشستهام و دعای مهمم بر لبانم است و کائنات، در انتظار شنیدن درخواستهای قلب من و یادداشت برداشتن.
۱۴۰۰، سال در میانهی تماشای جنگ نوروزهی منوتو، دورتر از سفره، روی کاناپه، کنار رفقا، تحویل شد. شیرینی ریزی خوردیم و لحظه سال تحویل دعایی نکردم. چیزی نخواستم. کائنات اگر دستش به نوشتن آشنا باشد، بهتر از هر کسی میداند چه چیزی را چطوری میخواهم. مثل پارتنرهایی که استایل قهوهی هم را بلدند، میدانند کی باید در مهمانی لیوان آب دست هم بدهند کی باده. خلاصهی امر، که کائنات، اگر برنامهاش هست، کار ما را بین مریض سرپایی راه بیاندازد، که هم درد میداند و هم درمان.
پارسال شراب به دست رفتم برای سال نو. قبل از سال تحویل، مدیتیشن را شروع کردم و در سال جدید تمامش کردم. خودم کلی کیف کردم که چه ایدهای و چقدر درجه یک، ندانی کی تحویل شدی، متحول شدی، حالت عوض شد.
علیرغم تمام خاطرات سانتیمانتالم از نوروز و عیدهای محشر خانهی عمه ملیحه در اصفهان، نوروز هم بهانهای است برای چک کردن لیست تمام کارهایی که میشد تا بازهای از زمان انجام داد یا نداد یا کلن فراموش کرد.
عهد و پیمان امسالم را چطور گذاشتم؟ قبل از شام سال نو سارا پرسید برنامهی سال جدیدت چیه؟
نگفتم ورزش یا فیلمنامه درجه یک. نگفتم سفر به ساحلی که نرفته باشم. نگفتم کاشتن گوجه فرنگی یا خرید گرامافون.
هیچ کدامشان را نگفتم.
گفتم میخواهم بیشتر بخندم و کمتر مشکلاتم را جدی بگیرم. لوس است؟ خب باشد. شما هم اگر برسید به این معرفت عمر کوتاه و گذر عمر و این قصه ها لابد بیشتر میخندید.
برویم سراغ قصهی امشو که مقدمات بسیار است و جان مطلب در انتظار.
روزی روزگاری
مسافری از خانهاش رفت. دستش چمدان بود یا یک لقمه نان فرقی نمیکند. تو هر چه دوست داری در دستش بگذار. می توانی مثل فیلم حرفه ای وقتی ماتیلدا و لئون با گلدان در دست و اسلحه، سفر جدید را شروع میکنند را در خاطر بیاوری یا سرباز مجروحی که دم مرز است و دنبال اورکت سرباز دشمن میگردد برای عبور از مرز.
حواست را پرت کردم نه؟
بیا بنشین باقیش را بگویم.
مسافری از خانهاش رفت. چرا رفت؟ رفت که نماند؟ رفت که برسد؟ رفت که جاده را متر کند؟ تو کدامش را دوست داری؟
مسافری از خانهاش رفت، که برسد، قصهاش را بگوید، اما انقدر به تماشای سفرکردهها نشست و قصهی سفر گوش داد که سفر خویش از یادش رفت.
شهریار تو چطور تا اینجا را سفر کردی؟ تو کدام قصهها را شنیده ای؟ کدام مسافرها را دید زدهای و قصهی کدامشان را از بری؟