
من خواب زیاد می بینم. خواب هایی که تعبیر میشوند خوابهایی که به هیچ جایی نمیرسند و فقط بازتاب آن چه هستند که جایش خالی است در زندگیام.
مثل چی؟
آن بخش از من که هنوز دوست دارد باور کند، یا حتی در ناباوری به سر میبرد که نمیشود در جهان فانتزی رویا بافت. آما. اگر آدمیزاد بلد بود که حقایق را بپذیرد، اوضاع چنین نبود.
اولین خواب او، چنین بود که داشتیم شام می خوردیم. من و آنها و او. او دیر رسیده بود و غذا تمام شده بود. میخواستم برایش ماهی درست کنم و دوستی در خواب گفت نکن! اضافهکاری است. صبح که بیدار شدم دلم میخواست، تمام ماهیهای دنیا را برایش درست کنم.
دیشب، دم صبح خواب دیدم که رفتیم در خیابان راه میرویم. خیابانهای آمریکاست اما ما به دنبال لبوفروشی هستیم. باران گرفت در میانه خوابم و من بارانی آبیام را میخواستم بدهم به او، که در باران نماند.
این من هستم. منی که می گفتم دوست دارم زره به تنم باشد و به هیچ کجایم نباشد. چرا خشمگینم و عبور نکردهام؟ حقیقتن تصمیم من است. انگار این عصبانی بودن راهی است برای انتقام از آنچه جایش خالی است.
دوستی میگفت دخترها همیشه پسری در زندگی دارند که برایش گریه میکنند. فارغ از این که این جملهی کلیشه جنسیتی، بیشتر شبیه دیالوگهای کاراکترهای مرد سینمای هالیوود دههی پنجاه است. یک بار با خودم مرورش کردم. من برای کسی گریه میکنم؟ نچ.
من احساس خشم میکنم. از آنچه و آن کهکه جایش خالی است.
جایت خالی است شهریار. هرچند من با زره و کلاهخود می روم به دل دنیا.