
آره جیگر، زندگی واقعی این شکلیه. اون عکسهای قرتی رو رها کن. بیا جُلت رو بنداز، واست حکمت بگم. این چهل و هشت ساعت دیوانهوار رو برعکس میگم. یعنی از همین یه ساعت پیش، که باز رفتم دور خونه راه برم.
من راه نمیرم که وزن کم کنم یا رو فرم بیام. راه میرم که فکرهای آت و آشغال از مغزم بریزن رو آسفالت و روحم به بدنم برگرده.
فکر کردم چی میخوام بگم. اصلن چیزی هست راجع بهش ننالیده باشم یا حسرت به دلاش نمونده باشم. آره. چیزهایی که هنوز نمیدونم چیان.
دور خونه گر میخوردم و توی یکی از چرخشهای قهرمانانهام، دیدم همسایه بغلی و همسایه اون بلوکی سر جا پارک مشغول گفتگواند. هر دو در یک جبهه، علیه دو ماشین شاسی بلندی که معلوم نیست از کجا میان اینجا پارک میکنن. همسایه بغلی گفت من واسم مهم نیست، من میرم دور میدونچه میذارم. همسایه اون بلوک گفت، من ترجیحم همینجاست، ولی فرق نمیکنه کدومشون. من گفتم من دوست دارم جای خودم پارک کنم. از این دنیا، این جا پارکی که شماره خونهام هم رو آسفالتش نوشتن میخوان بگیرن، بیخود! انقلاب میکنیم، دولت تعیین میکنیم و القصه هذا.
قبلترش، مشغول فک زدن با رفیقی پای تلفن بودم. همسایهی دو بلوک اونوری دعواشون بود. نه تو خونه، تو کوچه. این اولین دعوایی که تو این یک سال تو این محل میدیدم. سر هم هوار میزدن و ماشالا فن بیان و حجم صدا.
قبلنها اگه بود، حتی همین سه ماه پیش، روحم رنج میکشید از تماشای مشکلشون. الان، رد شدم. این منم؟
با رفیقمون از دایرهی امن میگفتیم. این که چقدر به مرور آدمایی که دوستشون داریم، یا اصلن به تخممون هستند، کوچیک میشه.
مثال و قصه و حکایت.
من رفتم منبر واسه حکم صادر کردن. گفتم ببین اگه آدمها ظرف باشن، با اندازههای مختلف، که برای مدت مشخصی کارآیی داشته باشند، چی؟
حالا یکی میشه جام شراب، یکی میشه لگن رختشوری، یکی هم منبع آب.
بعد نمیشه از این، اونو انتظار داشت و بالعکس.
بریم عقبتر. زنده موندن، یه کار تک نفره است. لکن باقی اهداف و نیازها و آرزوها. اقبال از آن اون هوشمندیه که بدونه چی رو بریزه تو کدوم ظرف.