
اصلن من متوقع، زیادهخواه، بیقناعت؟
حمایت و توجه لازمام وسط زایمان این فیلمنامه. فکر کن من لوس، من توجهطلب، من اطواری.
آدمیزاده دیگه. خیلی چیزی که لازممه الان، سادهاست. یک بغل طولانی، یا خیلی خیلی طولانی. یک مشت کلمهی دلگرمکننده که شک نکن! همین فرمون برو!
انقدر اون بغل کش بیاد که من بگم ببین، شهریار! ردیفم. بذار برم یه چهار صفحه بنویسم، میام به آغوشت.

درسته فیلمنامهم رمانتیک نیست و خودم سه چهار روز پیش، آفتابه رو کشیدم به سانتیمانتالیسم.
ولی، یه دقه فکر کن. در رو باز کنی ببینی، اون حامی محشرت، پشت دره!
تاپ تاپ خمیر، شیشه پر پنیر، دست کی بالا؟
دستت رو بیار بالا بابا خوشتیپ. بیا تو! راند سوم قهوه امروزم آمادست.
یا فیلمنامه تموم میشه، یا من از کافئین اوردوز میکنم.
خلاصه اهل بیت، محتاجیم به فلان و بهمان که خودتون میدونین ره به کجا میبره.