
همینقدر ملوسی شروع کردم صبح رو. گلها رو آب دادم قهوه به دست، جوونهها رو دید زدم. نشستم که قهوه رو در حیاطی که بوی خاک خیس و گیاه میده بنوشم، که از قضای روزگار، بارون زد!

به نظرم قشنگترین ورژنی که از این حیاط درمیاومد همینه.
حالا بریم سراغ قصهی امشب.
خونه رو سابیدم. زبالهها رو شوتیدم رفت. جارو و تی. لباس شستن و جمع کردن موکت زشت کف آشپزخونه.
نشستم به بازنویسی. دیدم یه چیزی داره به قلبم فشار میاره. انگاری یه کیسه زباله احساسات سرخورده رو دلم مونده باشه. تا حالا شده به خودت بیای و فکر کنی چند وقتیه حقایق زندگی و درسهای جدیدش رو با خودت ذخیره نکردی؟ درونی نشده؟ تو سطح مونده؟
از دیروز که شروع کردم به دوباره رفتن. کلی احساسات و خاطرات چال شدهی این یک سال تو یادم اومده که حتی فکرش هم نمیکردم واسم مهم بوده باشه.
تا الان از سوشال مدیا، واسه طعنه، کنایه و زدن غیرمستقیم حرفم استفاده نکردم ولی یحتمل قصهی جهانشمولی میشه.
دروغ.
ما همهمون دروغ میگیم، درصد میانگین دروغگوییمون ممکنه فرق داشته باشه و امشو، در مثال آوردن، کم نمیگذارم. هر شباهتی، اگر شما را یاد خودتان میاندازد، عمدی نبوده، آما اگر به خودتان گرفتید، نوش جان! وقت بازنگری است.
چند نوع دروغ داریم، یک مدل دروغ بیمورد از سر بیاعتمادبهنفسی است.
با پسری حرف میزدم، زنگش زدم و بعد از حال و احوال پرسید چه میکنی، گفتم بیرونم. با وجود این که صدایش از انتهای سکوت اتاقش میآمد در جواب گفت من هم تولد دوستم هستم. عجب پارتیای!
بیمورد است، نه؟
دروغ، به شیوهی نصفه گفتن اطلاعات و شوخی.
برایتان آن مجنونی را گفتم که دم مهاجرت، به من ابراز عشق کرد و همزمان در حال نامزد کردن بود. میخندید که به بچههای شرکت گفتهام نامزد کردهام، میای به عنوان نامزدم معرفیت کنم؟
در چشمهای من نگاه کرد و حقیقتش را نیمه گفت و باقی را زد به صحرای کربلا.
دروغ گهخوری
چه کسی این گلدان را شکاند؟ نمیدانم! من آمدم شکسته بود!
دروغ جلب ترحم
پارتنرم فلان و بهمان بود و پولم را خورد، فلان کس بهم تجاوز کرد، اوضاع مالیام افتضاح است.
که چی؟ که دست نوازش کثافت پر تزویر بر سرشان بکشی.
دروغ منافع
برایم فرقی ندارد. من برای خودت میگویم!
حالم بد شد حقیقتن. اصلن از یادآوری نجاست این موجود دوپا.
با دوستی حرف میزدم و میگفت نترس از نوشتن از سیاهیها. من گفتم میترسم که این دنیای تیره را، با داستانهایم غمگینتر کنم.
گفت عادت داریم. همه عادت داریم.
عادت کردیم، نه؟
من برای برگشت به زندگی، به دنیای عادی، باید دور بریزم. کاغذهای اضافه، افکار مخرب و آدمهای بیمروت را.
من برای برگشت به زندگی، باید دور بریزم. به دوباره خواندن صدای تو شهریار، به عشقی که هر شب، با کلماتم خرج میکردم، بیتوقع برگردم.
شهریار، من میترسم. از آدمها و از خودم. نمیدانم دیگر چقدر تاب همنشینی در این سرای هولناک را دارم.
من، شهرزاد، با تمام تخسی و کلهخری، ترسیدهام.
جان من، یادت هست، پارسال بهار، حتی تابستان، چطور راحت، اشک اندوه، شادی، خشم یا دلتنگی میریختم؟ حالا مرا ببین! که برای این چهار تا قطرهی اشک، یک ساعت است مینویسم.
برای خودم روضهی مفصلی خواندم، شاید اشک بریزم، دلم از این غم سبک شود. غم دروغهایی که به جانم خط انداختند.
کجا گمت کردم شهریار؟ کجا؟