
بوم بوم بوم! ۳ ۱ ۳
خوش اومدین به شب سیصد وسینزه!
صبح است ساقیا و عکسی در موبایلمان نبود و بسنده کردم به سیلوئت انگشتانم در طبقه پانزدهم خانهی دوست.
احوالات چطور است؟ ۱۴۰۰ تخته گاز میرود و به جان هر دویمان قسم، امسال میدرخشد. حالا ببین.
کیف آدمی، که در این جا منظور از آدمی شخص شخیص خودم هستم، در دو مسیر تعریف میشود. اولن که ایام با آنان که دوستشان دارم و دوستم میدارند بگذرد. دوم که برای پروژهی نازنینم، کار کنم.
عمر عیش با رفقا جزو گذر ایام نیست و همچنین دنبال کردن بازیای که خوشحالم میکند. در این مورد خاص، نگارش فیلمنامه، طراحی تولید و ساخت فیلم، در این سرزمین پنجاه ستاره، بازی مطلوبم است.
گاه رفیقی، دوستی، همسادهای میآید و با حوصله غلط املایی فیلمنامه میگیرد، یا در طراحی جایگذاری دوربینها همفکری میکند. فارغ از این که چقدر همین یاریهای ریز و درشت راهگشاست، احساس تنهاییای که به عنوان مولف/کارگردان دارم، کمرنگ میشود.
انگار در این گسترهی خیالباف رویا و هنر، شنیدن صدای همیاری، شبیه تماشای ستارههای برق برقی ریز، در انتهای آسماناند.
زیادی سانتیمانتال شد؟ باقیش را نخوانید.
میفرمان که تنهاترین موجود سر صحنه فیلمبرداری، کارگردان است.
بله. کسی که قرار است تمام جوابها را بداند، کدام لنز، اندازه قاب، تن صدای بازیگر، خاموش روشن شدن چراغ ماشینی در عمق قاب، صدای ضبط شده، گریم زخم صورت بازیگر و هزار و یک سوال ریز، که جوابش در جیب کارگردان است.
لحظهای که بعد از هر برداشت، جماعت با دهان نیمهباز، منتظرند که دستور برداشت مجدد صادر شود با عبور کنیم و برویم پلان بعدی.
گفتم و بافتم برسم به این نقطه که، فیلم جدیدم، “جادهی ابدیت” در حال بارگزاری است و به گیرندههای خود دست نزنید. در ادامه سپاسها و ماچها، بر آنان که در این ره خطیر ما را تنها نگذاشتند و همنفس، بیل میزنند برای بازسازی دنیایی دیگر، سینما.