
باشگاه سیصدتاییها را با این جمله شروع میکنم.
همدلی از همربانی بهتر است.
همهی ما پیچیدگیها و چاله چولههای شخصیتی خودمان را داریم. این را به عنوان پیشفرض قصه میگویم که اگر لحن نقادانه و قضاوتگرم در ادامه تیشه به ریشهی رمانس افسانهایم زد، حیرت نکنید. این بلور شفاف سانتیمانتالی که در این سیصد شب ساختم را از این ماجرا و خودم جدا نمیکنم.
مادرم، به من بیتوقع عشق ورزیدن را از کودکی یاد داد. از زمانی که چهار سالم بود و داییها برایم از سفرهای خارجشان اسباببازی و شکلات میآورند و من باید از میان هدایا، سهمی برای همبازیهای دیگرم کنار میگذاشتم. دخترعمویم، که همسن من بود. شاید هیچ وقت دختر عمویم گوشهای از هدایایش را به من نبخشید، اما مامان میگفت تو کار درست را بکن. مهربان باش.
مهربانی و بخشندگی در سن پایین سخت است. اگر یادش نگرفته باشی در بزرگسالی سختتر.
وقتی دوستی برایم حرف میزند با جان دل گوش میدهم. سعی میکنم همدلانهترین نسخهام حرف بزند و بدون بغض و رنج کنارش باشم. همیشه موفقم؟ البته که نه! من هم مثل باقی آدم ها روز خوب و بد دارم و ترس و تردیدهایم را. اما تلاش میکنم. آگاهانه تلاش میکنم که بتوانم همدلی را در خودم تقویت کنم.
در این روزگارانی که گذراندم چند درس زندگی برای خودم نوشتم
1. با همه شوخی نکن.
2. به مردهای متاهل در مقام قدرت اجازه نده به حریمت نزدیک شوند.
3. غیبت نکن.
4. اگر محبت و توجه غیر معمولی دریافت میکنی ببین برای طرف مقابلت چه منفعتی دارد که دلت را به دست بیاورد.
5. هر زنی که رازی از خویش به تو میگوید، خواهر نداشتهات نیست.
اصل جدیدم را رونمایی میکنم، به همدلی انسانها راحت اعتماد نکن!
این اصول را از من میشنوید. منی که گاه سر به سرم میگذارند، زیادی حساسم که اخبار را دنبال نمیکنم یا توان عاطفی شنیدن قصههای پر سوز و گداز را ندارم.
حس همدلی در من قوی است و از آن جا که کلمهی حساس بار منفی دارد، از نسبت دادنش به خویش گریزانم، نه از پذیرشاش.
همهی ما، اصلن شما را نمیگویم خودم. خودم. من برای دوستیابی، زندگی در دنیا، همخانگی، رفاقت، کار کردن، پول ساختن و هزار و یک دغدغه دیگر روش خودم را دارم.
برای دوستانی که دوستشان دارم آشپزی میکنم. به آنان که قرار است با هم کار کنیم صراحت کلام و شفافیت میدهم. برای رفقایم سینه سپر میکنم. برای همخانهام حوصله به خرج میدهم و هر گاه که در مقام دلدادگی باشم، صادقم.
من هم گیر و گورهای خودم را دارم. از فیلم ترسناک میترسم. در کمدها را باز میگذارم. از ملاقات آدمهای جدید هیجانزده میشوم و از همه خطرناکتر به جهان اطرافم بدبین نیستم.
اصل روابط را به همدلی میگذارم. لابد چون جوهر جان ارتباطات است برایم. من از آدمها نمیترسم، از تاریکی شب میترسم.
هر چند که باید فکر کرد تاریکی مرا میبلعد و انسانها مرا میدرند.
سی و دو سالهام و برای بار هزار و یکم از روابط انسانی دلسرد شدهام. میدانم اصلن خودم روزی صد بار میگویم زندگی هنوز خوشگلیاشو داره. ولی الان پشتبندش میگویم بترس از این موجود دوپا. که برای رفع نیازهایش حاضر است تیشه به ریشهی کهنهترین و عمیقترین رشتهی انسانیت بزند. برای ثانیهای خنده یا حتی یک انتقام کوچولو موچولو بابت یک گاف خواسته یا ناخواسته.
زندگی در جوار انسانها پر از شگفتی است. شوق لمس شور عشق، شوکران خودپسندی.
حالا همه چیز سر جایش است. پاهایم روی زمین و کلهام در ابرها.
دعوتت میکنم به یک قول جدید. نترسیدن از باور این حقیقت که در جهان تنهایی. من قول میدهم. از طرف خودم و سرسرای همایونی. قسم به تاج شهریارمان.
ما در این کره ی سبز و آبی رها شدهایم. بی پناه، حیران و در جستجوی التیام.
ببخش. عشق بورز. ولی همدلی ناب را نمیتوان به راحتی پیدا کرد.
پ.ن
زنگ زدم به مامان. گفتم چقدر ترسیدهام. از آدمها. کمی گریه کردم و باقی را خندیدیم. مادر خوشقلب من یادم نداده بود، دنیا پر از آدمهای خشمگینی است که بیدلیل به تو میتازند.
حالا من، و مادرم، که شصت ساله شده، هر دو در جهان به فهم جدیدی رسیدیم. زندگی هموز خوشگلیاشو داره، ولی همه اندازه من و شما با خوشگلا حال نمیکنن!