
بله. همه چیز ردیف بود تا اون روزی که اونا وارد اون شهر لعنتی شدند.
اپیزود یکم را بازنویسی کردم، بیل اندکی زدم و صدای راوی نوشتم. من همیشه دوست داشتم فیلمام قصهگو داشته باشد. حالا، هر کاری که دلم میخواسته در متنم انجام میدهم. قصهگو بخشهایی از قصه را لو میدهد. قهرمان مرد، یک خط در میان پیراهنش را میکند و نیمه لخت در خیابان میدود و با مشکل کنترل خشماش میجنگد. قهرمان زن، معتاد است به خودارضایی. قربانی قصه، موادفروش دوستداشتی بیمغزی است که سر یک شوخی احمقانه خودش را به کشتن میدهد.
بله! این دنیای من است و من خدای این موجودات. عاشق و فارغشان میکنم. از رازهای سیاهشان حرف میزنند. دمی هیولا، دمی فرشتهاند.
قرارم چه بود؟
این که از نوشتن لذت ببرم، چیزی در خیالپردازی نگهدارم نباشد، وسوسههای آرتیستیکام را پیاده کنم و بوم!
این همان چیزی است که آرزوی هر نویسندهای است. آن قدر در مقام قدرت باشد که بتواند جهان را بکوبد و از نو بسازد.
وقتی پایان روز، نقطهی آخرم را پای قصه میگذارم، خدایی تمام میشود. میشوم یک شهروند معمولی، مثل باقی. اگر هنری مانده باشد، خودم، فکرم، رویاهایم و احساساتم را خداگونه، انضباط میدهم.
آما، قصهگو، بدان و آگاه باش، دنیای واقعی را نمیتوانی از نو بنویسی. لذت تماشا را ببر.