
چرا من با آدم های باهوش حال میکنم؟ چرا به نظرم طنز آدمها خیلی مهمه؟ چه اتفاقی میافته که در مقام تو دل رفتن، کسی که من رو بیشتر میخندونه از اونی که بیشتر لوسم میکنه میبره؟
نمیخوام لیست درست کنم از تیم عاشقی که نا به کار شدند، اشک و آه و جفاهای دههی بیست زندگیم و آدمهای بسیار معمولی که کنارشون زندگی میکردم و میکنم.
منم یه آدم معمولی مثل باقی کسایی که باهاشون حشر و نشر میکنم. هر چی هم میگذره بیشتر میفهمم چی هیجانزدهام میکنه و چی برام شبیه روتینایه که کل دنیا دارند.
مثلن فرض کن شما رفتی سر قرار مدار. میتونی بری یه رستوران فوفولانه یه غذای قرتی و یه شام فیلان و دسر و موزیک و لب آب و شمع و گل و پروانه و پرستوهای مهاجر و هدیه سورپرایزی و قهوه درجه یک تهش و بوی اقیانوس و لمس بدن و...خب تا اینجاش خوشگله. نمیگم محشره. ولی خوشگله.
چی کمه؟ این که وقتی با کفشهای پاشنه بلندت میزنی بیرون و الکل توی خونت میچرخه، یه بازی خوشمزهای با ذهن/خاطره/ فانتزی بکنه و لحظهای رو بسازین که بوم! نشه فراموشاش کرد.
حالا فعلن که نشستیم در این آفتاب سوزان. تعطیلات یک هفتهی بهارهی من شروع شد. با برچسبی روی بازوی چپم از دوز اول واکسن. رفتم نشستم تو حیاط، تو فکر تموم کردن جاروی برگها و گلبازی. آفتاب چنان گونیاوار بر مغز سرم تابید که کمتر از سه دقیقه بعد اومدم تو.
شما وقتی میخواین یه حرکت بزنین، مثلن خلق کنین، بسازین، پروژه بدین، چجوری خودتون رو واسش آماده میکنین؟ مدیتیشن؟ یه پارتی گنده؟ تمیز کردن یخچال؟ تعویض روغن؟ ماسک صورت؟ خودکار نو؟ موزیک جدید؟
من به هر جا برسم بیلی میزنم که بتونم خودم رو برای این نبرد آماده کنم. زیادی جنگجویانه است؟
اغراق نکردم.
نوشتن، بازتاب ایدههای درخشان، تراشیدن داوود از دل سنگ، خیلی ملوس و عشقی به نظر میاد. صبح به صبح، نویسنده با فنجان قهوه و دستگاه ماشیننویسیاش شروع به نوشتن میکرد و آخر شب، با قهوهی دست نخورده و شونصد صفحه قصه از پای میز بلند میشد.
نچ، دلبرم! اینجوریا نیست.
نویسندهی معلوم الحال، دور خویش میچرخد، جا عوض میکند، چرت میزند، مینویسد، املت میزند، چای میخورد، بازنویسی میکند.
نقطهای در نوشتن نیست که بگویی بله! کافیست از این بیشتر جای کار ندارد.
من چه میخواهم؟ ۸۰ صفحه از تراوشات ذهنیام!
حوصله کردن با خودم برای استخراج.
این یک نبرد یک نفره است. خودم، با خودم، علیه خودم برای منافع خودم.