
اول از همه یه سلام به لویال لاوندر که هر روز، هنوز اسمت رو به عنوان اولین کسی که من رو خوندی میبینم و حقیقتن هلو!
خب اینترنت پدسگ از دیروز قطعه. طوفان و برق و مودم سوخت و القصه ما هنوز تو غاریم و اینترنت نفتی موبایلمون.
عکسی که مشاهده میکنید، یک شب پنج نفره است که از قضا من یه نفر اون طرف میز نشستم و قرار شد عکس بیهوا طور بگیرن ازم که انگاری تنها اومدم رستوران.
حالا، از صبح گرفتار اینترنت بودیم و هنوزم به انتها نرسیده. شاید برم این حیاط روببندم.

اینترنت وصل نشد. گلها کاشته شد. گوجه فرنگیها، گلد مریها.
به معنای واقعی بیل زدم و فکر کردم. حیاط تامام شد و فردا با یک چیدمان ریز، آمادهی رونمایی هستیم.
خستهام. جسمی زیر آفتاب چریدم و بیل زدم. حالم محشر است.
مقوای بزرگی کف میز انداختهام منتظر من است که نمودار بکشم.

چه میشود اگر زمان را شکست مثل باقی بزرگوارانی که با زمان در فیلمهایشان بازی کردهاند. خلاصهی ایام که برویم داخل ببینیم با قانون روزی ۱۵ دقیقه به جایی میرسیم یا روزی ۱۲ صفحه؟