
این من واقعی امروزه! عصبانی، طلبکار، آشفته.

چار خط با دست نوشتم و کلاف پیچیدم به موبایلم و قصه.

منی که همونقدر ملوس دیروز نشسته بودم به نوشتن و خلق، الان وایستادم فاک نشون میدم به ابرها.
وقتی بهم فشار میاد، عصبانیت سراغم میاد. شاید یه چار تا قطره اشکی هم ریختما، دروغ که نداریم. ولی خشمام به اندوهام تسلط داره!

بیاین یه چار تا گل و گیاه ببینین منم یه لختی آب بخورم ببینم چه کنم بهتره.
دیروز با دوستی حرف میزدم میگفت چیه این زندگی همهش رنج و بدبختی. تلاش و ناامیدی.
گفتم کی بهت گفته بود زندگی آسونه؟
الانم باهاس به خودم بگم، کی گفته بود زندگی آسونه؟
بعد کی گفته بود رویایی به این گندگی که من با خودم دارم رسیدنش آسونه؟
همیشه میشه به عقب برگشت، ولی دیگه چیزی نمونده اونجا. بازگشت به چی؟ به اونی که خودت، خواستی، زمین گذاشتیش و پریدی.

پاشیم به نون بازو، بیل بزنیم، خرج زندگی بدیم. که ما را سخت جانی خویش رو قبلن گپاش رو زدیم.