
بیا بیا بیا بیا
دنبال صدای من بیا
تصویری کمتر دیده شده از کاری که من هر روز صبح میکنم. قهوه به دست میشینم روی دستهی مبل، دم پنجره، محله دید میزنم، یادداشت روزانه مینویسم و مغز و احساس و بدن و همه رو وصل میکنم.
روبروم پنجره است، پشتم باقی خونه.
جوری به پروژهم چسبیدم که انگار چیز دیگهای ندارم توی این دنیا. همهی عشقی که به نظرم آدمها ارزشش رو نداشتند، میریزم پاش.

خطرناکهها. این یعنی دارم به صورت عاطفی، قمار میکنم.
میذارم وسط، چشم بسته، هر چی دارم رو. از خلاقیت و اعتبار و جوونی.
گیج چی میزنم؟
چرا همهش پرش داریم؟ چرا نمیشه واستاد تموماش کرد؟ چرا میترسم از دوست داشتن هر چیزی، حتی فیلمام؟
چرا دیگه میترسم از دوست داشتن. وصل شدن. احساس تعلق پیدا کردن.
این من جدیدم.
یه جورایی، این بیاتصالی، به زمینی که روش راه میرم، ابرهای بالا سرم، خونوادهای که دورند، رفقایی که دگر پخش و پلا شدند در دنیا، خود دوزبانه و دوگانهسوزم.
همه و همه. قبلتر هم گفتم عادت به تنهایی خطرناکه.
قبلترتر هم گفتم، فکر میکنم دنیا رو نفهمیده بودم تاکنون.
دنیایی که من میشناختم، حداقل برای سالهای طولانی، جای نسبتن امن، کم قبض و کم هزینه، قابل پیشبینی و حمایتگری بود.
یا لااقل الان که برمیگردم به دههی بیست، میبینم چقدر عشق بیواسطه به دنیا، خوشبینی در مورد آدمها و سرخوشی مدام داشتم.
شاید بگم دههی بیست خیلی کار کردم. خیلی. از دو شیفته بودن بگیر تا سه چهار ماه هر روز کارکردن روزی ده ساعت حتی جمعهها. اصلن حرفم، بیخیالی و کمتعهدی نیست.
یادمه، دههی بیست همه چیز واسم امیدوارکننده بود. رفتار نفرتآلود یا پر حسد آدمها رو نمیدیدم. فکر میکردم همه مثل من فکر و احساس میکنند. یعنی تا وقتی بدیای به کسی نکردی/نکرده، ازش/ازم بدت نمیاد.
اما حقیقت اینه که این دنیای تخمی حیرتآور، پر از آدمهای همینطوری ناراحت طلبکاره. کسایی که فکر میکنند هر کی لبخند میزنه یا یه ذره موفقه، حقشون رو خورده.
حقیقت اینه که توی این دنیا با متر و معیارهای زیادی سنجش میشیم، مدل ماشینمون، فالوورهای اینستاگراممون، سفرهایی که رفتیم، زبونهایی که بلدیم.
حقیقت اینه که من تا همین چند ماه پیش، آدمها رو همینطوری دوست داشتم. چون ممکن بود یه جوک رو به طرز محشری بامزه تعریف کنند، یا این که موقع پیادهروی سرعتشون باهام هماهنگ باشه.
من، بدون دلیل، آدمها رو دوست داشتم. یک حداقلی از مهر، عاطفه و صبر خرجشون میکردم.
الان، بعد پندمیک ۲۰۲۰، بعد سه سالی تو این خاک زندگی کردن، بعد ندیدن مامان و بابا و برادرم واسه این همه وقت، بعد تموم بیلهایی که زدم و خورد به بتن.
بعد از تموم چیزهایی که من رو نه از زندگی، از انسانیت ناامید کرد، من دیگه آدمی نیستم که این بلاگ رو شروع کرد. اسم همونه. کلمات و جادو و شهریار همونه.
من شهرزاد سال گذشته نیستم. من، در سال گذشته، بیشتر دروغ و فریبکاری دیدم تا حقیقت.
امسال، تصمیم نویی گرفتم. شاید هم تصمیم خودش رو به من تحمیل کرد.
روابط انسانیم را کوچکتر کردم. با تنهاییم در این جهان بیشتر در صلحم و میدانم دنیا، نه جایی است پر از پروانه، نه نارنجستان، نه مخمل سرخ.
اگر فقط یه پر کاه، بر دوشم اضافه میشد، خداحافظی میکردم. از این بلاگ، اینستاگرام، سینما، اینترنت.
این شکل جدیدی از مبارزه است. زندگی، با علم و پذیرش حقیقت تخمی بودناش.
من، انقدر از روبرو شدن با چهرهی فریبکار آدمها میترسم، که دوست جدید نمیسازم. به قلب و دلم اجازهی راه دادن احساس نمیدهم و حالا که با دهان خشک و چشم خیس، یکی از واقعیترین قصههایم رو میگویم، دیگر هیچ چیز مهم نیست. حتی خود قصه.
آدمها ترسناکاند، بیوفا، فرصتطلب.
فراموشکار، نامطمئن، غیر قابل اعتماد.
بله. دلبندم. در پشت این قلم خوش ذوق عاشق پیشهی دغدغهمند هنر، کسی نشسته که امیدش به دوستی، تامام است. تامام دوست من.