
از کجا بگم؟ از اینکه از اول تعطیلات بهاره، مثل یک تراکتور، تلفن زدم، تیم جمع کردم، یادداشت نوشتم. نمودار درآوردم.

همه جا پر است از مارکر، ماژیک و کاغذ. پای تلفن و اسکایپ و زومام برای راه انداختن موج اول پیش تولید و آمادگی برای نسخهی اولیه و خوانش آن با حضور بازیگران و کمیته. بوم.

میدانید سختترین جای کار هنری کجاست؟
آن جایی که خودت نفر اول راه میافتی با قصهای در دست. برای ساخت جهان تخیلیات.
تویی که مرا میخوانی، این روزها بیش از هر چیز به دعا؟ نه دعا نه...برایم عاطفه بفرستید که هر قدر آدمیزاد خوشحالتر و عاشقتر باشد، بهتر خلق میکند.
میدانی چقدر حالم خوب است؟ پنج سال است فیلم نساختهام. زبانم از هیجان تعریف وقایع میپیچد. دورم پر شده از ایده. از اتودهای بازیگری و چاپ قاب گوشی تا مونتاژ و اندازه قاب.

آن قدر برایم دور شده بود که...
هیچ چیز آنقدرها بعید نیست که پیش نیاید. پیش به سوی شگفتیها.