
اینم از لقمهی آخر رشوه به یه نویسندهی شنگول، که میخواد بیل بزنه تا نفت در بیاد یا طلا یا قصه.
قهوهام رو با کریمر جدیدی ترکیب کردم و انقدر طول دادم که دوبار یخ کرد. شاید ایدهی داغ کردن فنجون با آب گرم، قبل از ریختن قهوه جوابه! خلاصه که روز خوب رو، خواب شب قبل، قهوهی سر صبح و برنامهی فرضی توذهن میسازه.

خب، از ادوات نوشتن، قهوه، دفتر و مارکر سر جاشه. خودکار جدیده قایم شد. کجا؟ یحتمل تو دل کاناپهی سبز کمرنگ.

الان کجای نوشتنم؟ تماشای یک آسمان آبی.
این قصه را بداهه مینویسم ببینیم ره به کجا میبرد این آبی بیکران.
اقیانوس اطلس. دریای خزر، خلیج فارس و دریای سیاه.
من تا هشت سالگی از دریا خاطره ندارم. شهرم کوهستانی بود، زمستانهای سرد، پاییزهای رنگین پر سوز، بهار شکوفهباران و تابستان خوشمیوه.
من متولد اردیبهشت هستم. گوجه سبز، که در شهر ما آلوچه صدایش میکنند، توت فرنگی، زردآلو و خیار قلمی، میوههای مهمانی تولدم بودند همیشه.
من عاشق بهارم. تماشای شکوفهها، لمس کردنشان. من شکوفهها را نمیچینم، چون وقتی هنوز شسلی بود، مامان گفت کندن شکوفههای آلبالوی باغچهی خانهی آقا جان، بابا بزرگم، مثل این است که یک بچه را از بغل مامانش جدا کنی.
مامان با عشق من، فریبا جان شاعر پیشهی من هم، پر از شور زندگی است. به من یاد داد چطور گل قلمه بزنم، در مسافرتهای مطمئن شوم گلهایم آب و نور دارند و مشقهایی از این دست.
دوست و فامیل، گلدانهای مریضشان را خانهی ما میگذاشتند و مامان با دستان سبزش، شفایشان میداد.

گلدانها را انضباط دادم و برای کمر کجشان، چوب کمکی و پارچه گذاشتم. خاکشان را همی زدم و چند تایی را به گلدانهای بزرگتر منتقل کردم. آما باران زد و به تخم کاشتن نرسیدم.
احوالات تو چگونه است عصر شنبهای؟ من دماغم پر است از بوی خاک و آبپاشی حیاط.
فکر میکنم بیحس شدهام. به دلتنگیام برای انسانها. به چیزهایی که کاش میبودند و نیستند. تسلیم است یا صلح؟
خودم را پذیرفتهام و حقایق زندگیام؟ شاید.
از بیرون صدای باد میآید، صدای برگها، آمبولانسی دورتر و موزیکی دورترتر.
موهایم را با روغن فرکنندهی ویژهی کودکان، فر کردهام و بوی بچگی میدهد. مثل بوی پودر جانسون.
همسادهی ما، موزیکت را یا بلند تر کن یا بلندتر. نمیشود که حظ نصفه به ما بدهی.
همسادهی بغلدستیمان، حیاطش را با برگ و سنگ ریزه سفید و چمن مصنوعی، قرتی کرده است. یک صندلی آفتابگیر هم گذاشته گَل وسط حیاط. یک گریل سیاه و یک صندلی. اینها را از لابلای پرچینهای گل گشاد چوبیای که ما را از هم جدا میکند، دیدم. و پنجرهی اتاق خوابم.
حیاط ما، بیشتر منتظر جماعت رفقای عشقی است که بیایند روی گریل سیاه، کباببازی کنند. بعد بنشینیم دور میز و برگها گهگداری روی میزمان بیافتند و یک فدایی، با فنجان چای و شیرینی آخر شب وارد شود. فدایی دوم با کتری و قوری میآید که کسی برای دور دومبلند نشود. من از همه میپرسم که آب به اندازهی کافی خوردهاند و به نظرشان حیاط ما، با این چراغهای ریزه و گلدانهایی که همه را خودمان کاشتهایم، محشر نیست؟
تازه، پرچینها هم خودمان سبز کردیم. بله. اول شستیم بعد دو دست شیک رنگ سبز زدیم .
رفتیم و آمدیم و شاید هم قصهای نگفتم.
فقط میدانم، جایی از وجودم قفل شده است. با تمام رازها و شگفتیهایش.