
پاسپورت تمدید میکنم. نگم که چهار ماه پیش هم مدارکم آماده بود و گیرش این عکس من با چارقد بود. چی بکنم کلهم؟ با شلوارک و روسری به سر واستادم عکس پاسپورت گرفتم.
میفرمان که زیاده. راه رو عرض میکنم. عقابی بزنی هم که یه جاده جداست کلن.
حالا خلاصه، پاسپورت رو شوتیدیم به بوروکراسی و روغن ماشین عوض کردیم. حالا منم و یک منزلی که شب عید یخچالش رو خالی کردم و رفتم سفر. سرتون درد نیارم که با کمک همخونه یه ربعی طول کشید اشیا رو اسکن کنیم.

الانم این اوضاع منه شهریار!

علیالقاعده باهاس الان تو اسپرینگ بریک باشم، ولی یه کاری استادم انداخته گَلِ گردنم. وگرنه من سرم درد میکنه میخواستم مسکن رو بزنم. آب خنک روش. آب هویج بعدش جیگرم حال بیاد.
حالا خلاصه غر کوتاه که، تا اینجا اومدی عزیزم بیا قصهم بگم در گوشت:
یه وقتایی رمانس، به اون شکل غیردستیافتنی با یه تاچ دیزنی و فری تیل، ته ذهنم میچرخه. بعد نمیدونم از واقعگرایی میاد یا ناامیدی در عاشقی و فارغیهای اسبق.
این که به شیدا شدن و مجنون شدن باور ندارم. این که بشه توی بزرگسالی عشق کلهخری سراغت بیاد. یحتمل، یه فاکتورهای دیگهای جذابیت، دیدن آیندهی خود کنار دیگری، یا این که چقدر ممکنه بخندونتتون یا آشپزیاش چطوره هم اون گوشهموشهها هست.
آما، یه چیزایی، یه تاج، مثل دوران خیابون ولیعصر میشه.
حالا، الان که هنوز دنیا رو تنهایی میچرخم و سی و دو سالگی از رگ گردن نزدیکتره، باورهام رو یه دور میخونم با خودم.
چند وقته به فکتها شک نکردم؟