
مهمون رفت. میزبان موند و گلهای آفتابگردون.
دم عیده. چهار بار از صبح گفتم. دم عیده. حالم بین عصبانیت و اندوهه.
مهمونم رفت، خونه خالی شد.
هر وقت یکی میره....صبر کن.
بذار برگردم عقب، هر وقت یکی میاد، هر روزش میگم عادت نکن. قراره بره. هیچ کی نمیمونه. به خوشیاش دل نبند. به هیچی دل نبند. به هیچ کی دل نبند. هر اومدنی، رفتن داره. تو که خودت از همه بهتر میدونی شهرزاد!
همه چی ته داره. همه چی. جوونی، پنیر گودا، بوسهی مهربان، بغل داغ، شکلات شیری، بوی باهار، مهمونی، روز تولد.
تو که باهاس بهتر بدونی شهرزاد.
تو که خودت همهش در حال رفتنی.
وقتی تموم میشه، اون شادی خوشمزهی گذرا، دستامو کش میارم شاید بشه خودمو بغل کنم. اندازه همه کسایی که باهاس میبودن و تموم شدند.
خلاصه که شهریار، هیچی نمیمونه. نه میهمان، نه میزبان، نه گلهای داوودی.
از منم شاید این چار تا کلمه بمونه، از تو، نقش تاج شاهنشاهیت رو سکه.