
باران میبارد. بیخبر. من هنوز چتر ندارم، چون در دامنهی کوه الوند، باران سرزده نمیآمد و من هنوز هم آداب زندگی در حاشیه اقیانوس را نیاموختهام. چتری داخل ماشین، چتری دم در، چتری در کمد مدرسه.
باران میبارد و من کانورس کرمی پوشیدهام یا یک دامن جین، روسری ترکمن بر گردن و یک بارانی آبی. باران میبارد و در رویایم قطرات سانتمیانتال، روی شعرهای عاشقانه ام لکه میاندازند. اما در واقعیت، کانورسهایم خیس شدهاند و من، شسلی، موش آبکشیدهام در پابلیکس، فروشگاهی شبیه هایپر مارکت، در جنوب شرقی آمریکا.
میدانم پشت سرم، ردی از باران کف فروشگاه به جا گذاشتهام. من با باران بیگانهام. در شهر من یا باد میآمد یا برف.
یک پلاستیک بزرگ خرید با خودم آوردم، برای کاهو، بچه گوجه، شراب و موز. بیشتر از گنجایش کیسه خریدم، دلم ابی میخواهد در جادهی حیدره. بدون شهرزاد قصهگو، با رفقای جینگ دانشگاهم. بنفشه، گلسا و ساناز. گلسا، ساناز را ناناز صدا میکرد و من به حذف قرینهی خوشمزگی تبدیلش کردم به نانوک. به. کارتون نانوک، از سرزمینهای شمالی. بنفشه، ارتقا یافت به بنفش و گلسا شد، گلی.
شهرزاد، شد شهسات.
بله، من هزاران اسم مخفف دارم و دلتنگ رفقای دانشگاهم هستم. بنفشه کاناداست، من اینجا. ساناز و گلسا از هوای محشر الوند لذت می برند.این آخرین بازسازی عکس محبوب دوران دانشگاهمان قبل از هجرت است.