شب سوم

شهرزاد؟ شرزاد؟ شهزاد؟

اسم من در شناسنامه شهرزاد است. اما در اکثر اوقات شهرزاد صدایم نمی‌کنند. شاید به خاطر "ه" وسط اسمم است که تلفظش راه‌دست نیست و معمولن یا "ر" یا "ه" در تلفظ حذف می‌شود. اعضای خانواده "شهی" صدایم می‌کنند یا "شهرزادی". بعد از هجرت اوضاع عوض شده است. تلفظ و هجی کردن اسمم تبدیل شد به چالش هر روزه. از سر تنبلی، یا خستگی از تکرار خودم، تصمیم گرفتم به یکی دیگر از نام های مخففم پناه ببرم، "شری".

حرف "ر" و "ل" به نزدیکی ادا می‌شوند و اگر مثل من تند حرف بزنید احتمال اینکه شنونده را به خطا بیاندازید، بسیار بالاست. وقتی قهوه سفارش می‌دهم یا سر کلاسی جدبد اسمم را می‌پرسند و می‌گویم شری، می‌شوند شلی. خوب، شلی کیلومترها با شهرزاد قصه‌گو فاصله دارد و وجه مشترکشان یک "ش" ناقابل است که خوب. شلی همانقدر از اسمم دور است که کلمه شیمی یا شمس. نفس عمیقی می‌کشم و می‌گویم: شری، با حرف "ر"و ادامه می‌دهم، این آهنگ را شنیده‌اید، شری شری لیدی. از آنجایی که ته وجودم یک دختربچه‌ی بلای عاشق رقص نشسته است، گهگداری ناخودآگاه با ارجاع به آهنگ، بشکن هم می‌زنم و به شانه‌هایم تابی می‌دهم.

حالا شما تصور بفرمایید، یک قهوه می‌خواهید سفارش بدهید و مجبورید یک شوی کامل بیست ثانیه ای برای معرفی خودتان اجرا کنید. بله. می‌دانم، می‌شود کوتاه آمد و به شلی هم عکس العمل داد. اما دیگر آن من نیستم. مثل این است که شما را بفرستند زندان و بگویند از این پس اسم تو ب، ششصد و دوازده است. می‌دانید که این برچسب هویتی شماست، اما هیچ گاه، با هیچ کجای وجودتان ارتباط نمی‌‌گیرد.

استاد جری، که بعدتر قصه‌های بیشتری از او می‌نویسم، اولین باری که ملاقاتم کرد، ازم خواست اسمم را برایش تکرار کنم. شهرزاد، می‌توانید مرا شری صدا کنید. شری با دو تا حرف "ر" و حرف "وای" نه "آی". بله، اسم مخفف من باید همانطوری نوشته شود که من تعریفش می‌کنم. استاد جری مکثی کرد و پرسید می‌توانم "شار" صدایت کنم؟ بله پرفسور، می‌توانید مرا شار صدا کنید اما احتمالن عکس العمل نشان نمی‌دهم، چون هیچ جای خودآگاه یا ناخودآگاهم به "شار" پاسخ نمی‌دهد.

من هجده سالگی رفتم دانشگاه و مهندسی شهرسازی خواندم. یکی از کتابهای مرجع آن سال ها از "شار تا شهر" بود. شار نام قدیمی شهر است. هر چند که این ماجرا به هیچ کس مجوز نمی‌دهد اسم جدیدی برایم بتراشد. آن سال‌هایی که روزهایم را به کروکی زدن در فضاهای شهری و ریاضیات مهندسی تلف کردم، دوستانم برایم اسم ترکیبی‌ای ساختند، شرزاد شرساز شرستانی.

همدان یا باده، یا بورانه، یا ماه رمضانه. این ضرب المثلی است که هم‌شهری‌های نازنینم برای معرفی هگمتانه‌ی سابق سروده‌اند. من در شهری کوهستانی با پاییزهای پر ابر و باران و زمستان‌های سرد پر برف بزرگ شده ام. به طبع هوای نامطلوب، اکثر اوقات زنگ ورزش‌ها در کلاس می نشستیم و معلم ورزشمان بازی‌های نشستنی راه می‌انداخت. یکی از بازی‌ها این بود که نام همه‌ی ما را روی تابلو می نوشت. یک نفر شروع می‌کرد مثلن شهرزاد به مریم. بعد مریم جواب می‌داد مریم به مونا. بعد مونا به نفر بعدی و این چرخه ادامه پیدا می‌کرد تا یک نفر به نام خودش عکس العمل نشان ندهد و ما یک اسم من درآوردی برایش می‌گذاشتیم. ساعت‌هایی که قرار بود عضله بسازیم را گذراندیم به بازی‌های نشستنی.

اینجا برف نمی بارد. سه سال است برف ندیده‌ام و وقتی کسی می‌گوید شری می‌دانم بخشی از مرا فرا می‌خواند. شری با دو "ر" و "وای".