
آفتاب صبح سه روز پیش، دفترچهای که از نشر چشمه خریدم و اسکرین شات ۱۱:۱۱ امشو.
ملحفهی نو خریدم. نرم و لطیف. پتوی جدیدم مثل پتوهای هتل است و صبح، دوست داشتم قل بخورم در رویایی سفری دور. بیرون مرز.
به شب دویست و هفتاد و پنجم خوش آمدید. امشب، با من همراه شو. زیاد گریه کردهام، زیاد گریه میکنم این روزها. پس با چشم پف کرده و لبخند یک وری برایت از شیرینترین رویا مینویسم.
۱.دستم را گذاشت روی قلبش. دستش روی دستم. قلب گرم و تپندهاش. نگفت ببین برای تو میزند. اصلن اگر هر کلامی جاری میشد، تمام ظرافت لحظه فرو میریخت. میشکست. تمام میشد.
۲. دستش را کشید به موهایم. نوازش نبود. چشمش به مانیتور بود و انگشت سبابهاش لای فر موهایم گیر کرده بود و نمیخواست نوازش را متوقف کند یا تخم چشمش را بگرداند. دستش برای همیشه در موهایم ماند. حتی وقتی موهایم را از ته زدم و دستش را از ته زدند. با ماشین اصلاح. من کچل، او یکدست.
۳. دستهایمان در جیبش بود. من سردم بود، مثل همیشه. انگشتانم جیبش را میجورید. یک فندک زیپو، یک کلید کج و یک گیرهی سر. من سه ماهی بود موهایم را زده بودم و هیچ وقت گیره سر نداشتم. نه چون گیر سر دوست نداشتم، چون هیچ وقت نداشتم. چون گیرسر در فر موهایم گیر میکرد. از جیبش زدم بیرون.
۴. دستهامان را نمیشد حتی جمع بست. دستهای من، تک دست او.
۵. با همان پنج انگشتی که برایش مانده بود، گردنم را دنبال کرد. از جای خط ماشین اصلاح، دور زد تا پشت گوشتم. گردنم را کج کردم و دستش را گروگان گرفتم.
منتظرم صاحب گیره سر بیاید و گوش خودم و دست آخرش را ببرم از بیخ بدهم ببرد.