
نقشه را زدم به دیوار، یک بستنی مگنوم خوردم و روی برگههایم چند سوال نوشتم. تا وقتی یک جواب(درست و غلطاش مهم نیست) پیدا نکنم، نمیتوانم قصهام را گسترش بدهم.
شوخی خنکی داشتیم سر صحنهی فیلمبرداری. وسط روز، که خستگی، گرسنگی، سرما، گرما یا سرپا ایستادن امانمان را میبرید، یک نفر میگفت بریم، بریم ایشالا شنبه صبح بیایم پر انرژی.
این حرف دو لبه داشت. یک اینکه، حالا حالاها پلان مانده و باید تا تاریکی هوا ادامه بدهیم. دوم این که، چقدر همه به استراحت و پمپاژ انرژی نیاز داریم.

تصویری کردن، یادداشتنویسی و پارو زدن در رودخانهی پرتلاطم خلق.
با دوستی گپ میزدم از تفاوت آموختههای قبل و بعد از هجرتمان. اینکه سواد و تجربهای که از فضای آموزشی ایران گرفتهایم، در خور توجه است. تعریف استانداردهای کیفی بالا و سختگیری، همهی ما را پوستکلفت کرده است.
از طرفی، روشی که در فضای آکادمیک غرب، حداقل تا جایی که ما تجربهاش کردهایم، محصولگراست و تحویل خروجی، ارزش است. حتی اگر خروجی در بالاترین استانداردش نباشد، محصول خروجی شامل ابتدا و وسط و انتها، به تنهایی ارزشمند است.
ترکیب متعادل این دو رویکرد، کیمیاست.
حالا قرارمان بر این است که تا پایان سال ۲۰۲۰، نسخهی اول فیلمنامه را ببینیم.