
قصهی شب دویست و دهم را داشتم مینوشتم که خوابم برد و وقتی بیدار شدم، نهصد مایل پیش رو داشتم و یک دنیا وسیله برای جا دادن در صندوق ماشین. فلاسکهای قهوه، کفشهای پاییزی، دوربین، لپتاپ، چمدان لباسها و دو تابلوی کلاژ برای نمایشگاه پایان هفته.
الان رسیدهام به همان اتاق بیهمتا و دوست.
ساعتها، نورها و درختها را راندم. این دومین بار است در این جادهام. من، در ماشین قرمزم، در اتوبان ۹۵ جنوب به شمال.
جاده همان است، رییس جمهور آمریکا عوض شده، برگها زرد شدهاند و من دو ماه را به نوشتن، غر و عبور گذراندهام.
سفر جدیدی شروع کردهام. هجده روز دیگر بر میگردم و میدانم دست و دلم پر خواهد بود.
قصهی دیشب طلبتان تا فردا صبح. لویال لاوندر، چقدر کیف داد که منتظر مانده بودی. نه که از چشمانتظار گذاشتن کسی لذت ببرم، نه. شنیدن اینکه نبودنت دیده شد، یک کیف خاصی دارد. مثل وقتی مادرجون، از مهمانی میآمد و برایم نقل و شیرینی میآورد.