
عکسهای برف و سوز هنوز در کارت دوربین است. من از پنجرهی خیابان یخزدهی مریلند را میبینم. برف دو روز است نباریده و سیاهی خیابان، خودش را از لای برف و یخها بیرون کشیده است.
صبح، چشم باز میکنم و میدوم تا پنجره، سفیدی برف را چک میکنم. مدرسهها بسته است. کریسمس نزدیک است.
ادامه میدهم، به امید رستگاری. خبری شنیدهام که روال معمول زندگیم را تغییر خواهد داد.
نگرانیهای قبلی، دورند, کیلومترها.
من فکر میکنم به جادهی چالوس، به معشوق اسبقی که خندیدن نمیدانست و برق شادی در چشمان شهریار.
من فکر میکنم به فارغالتحصیلی، به فیلمم، به کانادا.
حوصلهی کلمه و فکر کهنه از خودم ندارم.
منتظر جوششام. فوران، شکوفه.