ویرگول
ورودثبت نام
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گومن شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

"شب دویست و چهل و پنجم" یا "چشم هایم..."

سبز

مرد مسواك دسته سبز را در ليوان گذاشت و خمير دندان را روي مسواك دسته ابي كشيد و زير لب غرزد سبز نه آبی

از وقتي يادش مي امد مسواك و حوله و دمپاييش سبزبود،حالا اين دختر زيبا با موهاي لختش افتاده بود وسط زندگيش و داشت بيچاره اش ميكرد.

از سبز شروع شده بود.در مغازه كفش فروشي هر دو دست گذاشته بودند روي يك كتاني سبزكه جنسيت نداشت.لبخند زده بودند.هفته بعد همديگر را در يك مغازه شيريني فروشي دو خيابان بالاتر ديده بودند وقتي هر دو در حال تحويل گرفتن شيريني دانماركيشان بودنددختر به او لبخند زده بود.شبيه لبخندهاي خودش بود.لبخند مختصر و خنك.در حد ادب.لبخندي تحويل دختر داده بود همان مقدار خنك و مختصر و مودب.

مسواك را در دهانش چرخاند و از لاي در حمام به حجم بدن دختر روي تخت نگاه كرد كه مثل خودش روي يك شانه خوابيده بود و انگشتانش جلوي دهانش جمع شده بود.موهايش خورشيدوار روي بالش پخش شده بود و گرماي وجودش را نمي شد ناديده گرفت.نور بيحال صبح اريب بدن زن را راه راه كرده بود.شبيه بيجامه اول صبح كه بر تنش بود.

از كفش سبز شروع شده بود.كفش به پاي مرد تنگ بود و براي دختر گشاد.هر دو روي چهارپايه هاي كوتاه مغازه نشسته بودند ومرد لنگه راست و دختر لنگه چپ را به سمت مغازه دار دراز كرده بودند و مغازه دار در جوابشان گفته بود رنگ ابي مانده است و هر دو گفته بودند آبی نه سبز

خميردندان دورنگ را تف كرد كف سينك دستشويي.رفت لبه تخت نشست دختر مو خرمايي لبه چپ تخت خواب بود.آرام سعي كرد بكشاندش سمت راست.از اول حوله و مسواك و دمپاييش سبز بود وعادت كرده بود لبه چپ تخت بخوابد.از شب اول عروسيشان قرار شد هر كس زودتر بخوابد سمت چپ باشد.مرد روي شانه خوابيد و ملافه را تا زير گردن كشيد و فكر كرد هميشه ارزوي كسي را داشته با سليقه اي همينقدر مشابه.سالهاي تجردش وسط مستي هميشه شرح دلبندش همينقدر ظريف و موخرمايي بود.اوايل اشنايي فكر مي كرد دوست دختري قديمي يا دوستي از سر شيطنت اين دختر مو خرمايي را پرت كرده وسط زندگيش وگرنه چطور مي شود كسي از كوچكترين لذتهاي پيش بيني نشده اتاق خوابش اگاه باشد.اندازه تندی پاستا را دقيق بداند و مثل خودش از كانال گردي اخر شب كيف كند.يك نفر همه چيز رابه دختر رسانده بود يا او را فرستاده بود.مرد روي شانه چرخيد و رو به دختر دراز كشيد.عضلات شانه چپش به وزنش عادت نداشت جابجا شد و دختر را تماشا كرد موهاي خرمايي پوست روشن، صورتي ساده و خلوت مثل لبخندهايش.چشمانش را بست و سعي كرد چهره دختر را تصور كند.چشمهايش را به ياد نمي اورد. حجمي ظريف با موهايي دو طرف صورتش.چشمان دختر را به ياد نمي اورد.دست برد دختر را بیدار کند.ترديد كرد.ترسيد.ياد شبي افتاد كه كابوس ديده بود دختر چشمانش را از دست داده است و همين كه امده بود بيدارش كند و در اغوشش بكشد دختر هراسان در خواب فرياد زده بود چشمهايم چشمهايم كو.مرد گاهي فكر ميكرد تقاص پس ميدهد ولي آزاري در كار نبود.آينه اي بود كه دلبندش با موهاي فریبنده اش انسوي اينه زندگي ميكرد. از روي تخت بلند شد و مسواك سبز دختر را در سطل انداخت.بايد كاري مي كرد.صبح تركش مي كرد.اينه را مي شكست. موهاي دختر را از ته مي چيد و با چمدانش ميرفت.

مرد چشمهايش را باز كرد.نور خورشيد توي چشمهايش زده بود و سمت راست تخت بود.در دستشويي را باز كرد و زير لب غرزد سبز نه آبي.دست به سمت ليوان برد.مسواك سبز زنش در ليوان بود و مسواك آبيش توي سطل.

كلافه رفت سمت چپ تخت .خم شد و زير تخت را نگاه كرد. دست برد و چمدان را بالا اورد و با لبخند روي تخت گذاشت.دسته موهای خرمایی چیده شده ای روی بالش مانده بود.نور اتاق را پر کرد.مرد فریاد زد چشمهایم...چشمهایم...

هزار و یک شبشهرزاد قصه گوسبزمسواک
۴
۰
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
من شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید