
طبع سرد، گیاهخواری، ماهی و دو پیک شراب میتوانند مثل یک بمب ساعتی، معدهی هر جنبندهای را ازکار بیاندازند.
با من همراه شوید با قصهای با محوریت چرا آدمیزاد انقدر فوفول و ناز است:
میگرن، پریود، هنگآور و معدهی یخزده.
این چهار گوشهی داروخانهی مرا میسازد. چند مسکن قوی، لقمه نان و پنیر و نعنا. چای نبات.
معدهام سرد شده و ناخوشم. در ناخوشی، خانه را میخواهم بیشتر. در سفر دلتنگ مادر میشوم بسیار.
چیزی که غریب است، عادت کردن به غریب و تنها بودن است.
ای آدمیزاد! ای ایگوی شناور!
نه جسمت، نه روحت، نه توان عاطفیت آنقدر بالا نیست که فکر میکنی!
زیاد خودت را جدی گرفتهای ای میمون سخنگو!
تویی که با یک پیمانه شراب و لختی خرما، جانت به تلاطم میافتد و ارگانهای ریز و درشت بدنت، به تکاپو میافتند!
ای شهرزادی که زیر پتویی و نبات در لیوانت بهم میزنی.
نه تو میمانی، نه داغی فنجان و نه آغوشش.