
نه ترس است و نه فرار. روبرویی با خویش، دیگری و هر آنچه بین ماست.
۲۰۲۰ مچاله شده، مثل یک قوطی فلزی نوشابه. در کمحجمترین و فشردهترین حالت.
این قوطی پرسشده، تجربه و خاطرهی من از این سال است و دیگر جای هیچ ندارد، حتی یک قطرهی خیلی کوچک.
بشمار به دو شماره، که این زمستان هم رفت و تو نیامدی شهریار.
فهمیده شدن، درک شدن و حداقل اصطکاک در روابط اجتماعی، به نظر ساده میآید، نه؟ یک سال و نیمی را در انزوا گذراندم. آرام، بیحاشیه، بیآدمیزاد.
شش ماهی است که حضور دوستان جدید را در زندگیم دارم و حال، انگار که ماهعسل روابط تمام شده باشد، غر میشنوم و گلایه.
یکی مرا متهم کرد به میل دشمنتراشی، دیگری هم گمان کرد که در غیابش، خنجر به دست، به دنبال حاشیهام.
شوکه شدم؟ اندکی.
از این که چقدر، در مواجهه با دوستان نو ظهور، کلامم بیاعتبار است و شناختمان ناقص.
غمگین شدم؟ اندکی.
چون من آدمها را به راحتی به خلوتم راه نمیدهم.
ناامید شدم؟ نه بیشتر از همیشه.
شوکه خواهم ماند؟
نه حقیقتن...هیچ چیز، از هیچ کس، غیرممکن نیست.
اندوهم چه میشود؟
در دلم پتپت میکند و گم میشود.
امید؟
آه...جانم.
کاش از امید نگوییم، که جوانهی بیقرار کمجان است. توان میگیرد از لبخندت، مهرت و استواریت.
امید...
امید، امید تغییر، امید اعتماد، امید آغاز.
امید، جان مرا از نو میسازد، به آجری، کلامی، نفسی.
امید، امید سوخته، امید مدفون، امید ویران.
امید بیجوهر، بیواسطه، رحم ندارد. به سان آفتاب بازیگوش، از پس ابر میتابد و تا بیایی دلت را داغ کنی، رفته است. به دور، خیلی دور.
میگذارم در ۲۰۲۰،
تامام این هیزمهای نیمسوز امید را. بشوند آتش بزرگ. آتش داغ. آتش زرد. آتش سرخ.
بیایید و دلم را گرم کنید، ای شعلههای سوزان آموختن.
بیایبد پا بکوبیم، این پهنهی بیکران جان را، برای امید.