
بازدارندهی رفتار دیگران بودن، یادآوری این که چه چیزی غلط و چه نهایتن درست، همه و همه، در تمام روابط انسانی ما نقش دارند.
دوستپسر سابقم، عادت داشت به سیگار کشیدن، زیاد و بیوقفه. از مهمانی رفقای من خوشش نمیامد و اکر روزگاری قدمرنجه میکرد، با دیگران نمیجوشید. من چون احساس وظیفه میکردم، میانجی او، و دنیای اطرافش باشم، مدام به تلاش بودم.
از این کشک بادمجان امتحان کردهای؟ جوک آن آقا را شنیدی؟ میخواهی کیک را نصف کنیم؟
دلبریهای ریزی که بیشتر، نقش کاتالیزور دارند. از آن دوستی و پایانش پنج سالی میگذرد، آما، نقش طرحوارهی رفتارهای گذشته، در آداب ما میماند.
این روزگاران، به خودم آمدم که در دورهمی متاخر، حواسم پرت شده به بشقاب دوستم و میزان لذتش از مهمانی.
ما، مسوول شادمانی هیچ کس نیستیم، به جز خود ما و گل ما.
فرصت و مهر محدود است و پارو بزن دلاور که روزیست طولانی.