
در وست ویرجینیا باد میآید. من از دم اقیانوس خودم را رساندهام میان جنگل. لاهیجان، با باران همدان.
من، آرمان، کیو و ماهور، یک جشنوارهی یک روزهی هنر و غذای ایرانی برگزار کردیم. تماشای چند فیلم، اثر نقاشی و موسیقی زنده.
هنوز از شب و روزم عقبم و نوامبر، مثل یک طبل بیقرار میکوبد.
هوای اینجا، کایزر، مرا یاد همدان میاندازد. سرد، خشک، آفتاب دلگرمکننده. مثل طعم کلوچهی فومن وسط باد.